شب نما

الویت در لذت بردن است

2012-02-27T11:33:00.000-08:00

دیروز وسط مراسم اسکار وبعد هم که خوشحالی و جشن ایرانی ها یه آدمی بغل دست ما نشسته بود که اصلا احساسخوشحالی و اینا تو صورتش مشخص نبود از اول برنامه معتقد بود که این اسکار و اینجشن ها فقط برای اینکه پولدار ها پولدار تر بشوند و اصلا ارزش هنری و اینا ندارهکه بخواهیم بهش افتخار کنیم!

حالا نظرات ایشون بماند که در آخر یه توضیح کوچولو می دم، ولی دیشب تو فضای مجازی و اینا ما اصلا شاهدهمچین نگاهی نبودیم، خیلی جالب بود، اسکار به عنوان نمادی از نظم سرمایه داری (بهگفته خود چپ ها) شده بود بهانه برای خوشحالی همه ایرانی ها، صبح که پاشودم این عکس نوشته مهدی تاجیک رو دیدم:

عزیزان چپ! مگر نه این که به نظر شما هالیوودمظهر سرمایه داری آمریکایی است؟ مگر همیشه غول های هالیوود را بابت آنچه صنعت سکسو خشونت می نامید، سرزنش نمی کنید؟ مگر نه این که به همه پرنسیب های هالیوود ازگیشه محوری و حق الزحمه بازیگران گرفته تا توزیع و تبلیغ فیلمهایش می تازید؟عزیزان! این اسکار نماینده همین سینمای هالیوودی است. می بینم که لحظه لحظه‌‌یاسکار را دیده و حظ برده اید. دارم کمی به تناقض هایتان فکر می کنم.

بعد یاد نوشته مرتضی مردیها افتادم کههمون دیشب وقتی اسکار داشت پخش می شد نوشته، بود:

نوجوان بودم زمانی که مجله‌ای هفتگی را ورقمیزدم. در لید گزارشی نوشته بود: "اینجا جائی است که تاکنون هزاران نفر در آنکشته شده‌اند (البته دروغکی)؛ و اینجا جائی است که تاکنون میلیونها بوسه در آن ردو بدل شده است (البته راستکی)." در همان عالم خردینه‌سالی با خود گفتم چه جایخوبی که در آن بوسه‌ها حقیقی‌اند و مرگها دروغین؛ و بعدها این را بهتر فهمیدم کهفضاهائی را تجربه کردم که در آن بوسه دروغ بود (اگر اصلا بود) و کشتنها حقیقی.

و جالب اینکه همانان که سردمدار یا حامی بوسه‌هایدروغ و قتلهای راست بودند، تبلیغ میکردند و هنوز هم میکنند که اینهمه انسانیت وفرهنگ و تمدن و نظم و تولید و توزیع لذت که در این جنگل مقدس نشان میدهند دروغاست. میگفتند این بخش تبلیغات نظام سرمایه‌داری است تا با ایجاد انحراف و اغفال ونشر دروغ و ماجراجوئی و ... حقیقت را از ما بپوشند و راه مبارزه را سد کنند؛ و ماهم باور میکردیم و هنوز هم باور میکنیم؛ و سرخوشیم از دیدن فیلمهائی که هالیوودینیستند و بلکه همتشان صرف افشای دروغهای آنان است که مثلا پشت پرده چه خبرها که ازسرمایه‌سالاری و روابط نابرابر و پول و سکس و سیاست و جز آن نیست.

ذوق میکرده‌ایم از دیدن فیلمهای امثال گدار ولینچ و تارانتینو و مور و ... که مثلا این حقایق را برملا میکرده‌اند، و برخیفیلمهای جشنواره‌ای اروپائی و موج نوئی که سناریو و صحنه و بازی و موزیک و باقیقضایا را یکجا قلم گرفته‌اند یا از تکنیک برتر فاصله گرفته‌اند تا مثلا هنر را ازیوغ سرمایه رها کنند و نوآور باشند و اندیشه‌های رهائی‌بخش تبلیغ کنند و الی آخر.

با دیدن این مراسم میشود از بودن در این جهانمغرور بود. از جهانی پرعاطفه که جوایز به پدرها و مادرها پیشکش میشود و با همکارانتقسیم. از اینهمه محبت و احترام، به پیشکشوتان؛ و از اینهمه تنوع و تکثر در سلیقهو عقیده. از اینهمه بزرگداشت زیبائی و آفرینش و سخن و حرکت.

بله، دروغ و ریا هم هست؛ و ثروت و قدرت؛ و شبکه‌هایحمایت؛ و حسادتها و رقابتها. اما هر کجا که گفتند نیست، بیشتر بود و بدتر. بشری کهطبیعت به عنوان ماده‌ی خام روی پیشخوان تمدن گذاشت سراسر دروغ و دغل و غریزه وقراضه بود. تمدن بسیار هنر کرده که از "آن" "این" ساخته. بله،هنوز هم خوب نیست؛ رضایتبخش نیست. هنوز راه زیادی هست؛ و شاید هرگز هم این موجودآن نشود که میباید. اما این گناه تمدن نیست، گناه طبیعت است. هرچند با قوتِ تمامخلاف آن تبلیغ شده، و هنوز هم میشود.

این دو تا رو خواستم تو وبلاگم بیارم هم چونجالب بود و هم اینکه تایید ی روی نگاه شخصی خودم به مقوله لذت بود، وقتی پای لذتبردن وسط باشه، ایدئولوژی ها کمترین اثر گذاری رو خواهند داشت، برای حامیانایدئولوژی ها، وقتی بحث لذت وسط باشه دیگه خیلی مسئله خوب و بد های "ایدئولوژیک - شریعت" مطرح نیست و چه چیز بالاتر و زیبا تر و با ارزش تر از لذت بردن!

اون یه نمونه هم که تو خونه ما یافت شده بوداصولا نظم زندگیش و فضایی که توش رشد کرده باعث شده بود نه اصغر فرهادی و نه جدایینادر از سیمین و نه افتخار آفرینی ایرانی ها براش مایه لذت نباشه، وگرنه تو خودههمون دیشب برای خیلی از جایزه ها ذوق می کرد و خیلی وقت ها نشونه لذت تو چشماشبود، منتها به ما که می رسید یاد چیز دیگه می کرد!

در آخر هم باید از آمریکا و آمریکایی ها به خاطر تولید چنین نرم افزار لذتی که تا اینور دنیا می تونه قاصد لذت بردن و شادی کردن ملت دیگه ای بشه، صمیمانه متشکر باشیم! :)

A Separation

2012-02-26T15:42:00.001-08:00

نشسته ايم تا اسكار دوباره سهم جديدي از لذت برامون به ارمغان بياره، امشب از اون نادر شب هاست كه يه ملتي نشستيم تا دست جمعي لذت ببريم...
زنده باد اصغر فرهادي

2012-02-26T12:03:00.001-08:00

ما بچه که بودیم همش بعد از مسافرت‌ها و گردش رفتن‌ها وقتی می‌رسیدیم خونه همه ملت هی می‌گفتن هیچ جا خونه آدم نمیشه و فیلان، دیروز داشتم به این فکر می کردم که اینکه هیچ جا خونه آدم نمیشه چه قدر می‌تونه درست باشه؟
آخ دلم می‌خواد همچین حسش کنم اینو که همه می گن!

روزنامه نگار ها را فراموش نکنید!

2012-02-25T11:08:00.001-08:00

روزنامه نگار ها بیش از هر چیز چشم و گوش جامعه هستند، لزوما نه سیاست مدارند و نه به دنبال کرسی های قدرت، روزنامه نگار ها هیچ چیز نیستند جز راوی روز، هستند تا چشم و گوش من و شما ببیند و بشنود تا بداند و انتخاب کند، امروز روزنامه نگار ها تحت فشارند نه تنها چون روزنامه می نویسند، قلم ها هدف ترکش حاکمیت قرار گرفته اند، آنها امروز در تیر رس استبداد قرار گرفتنه اند چون قرار نیست چیزی به گوش و چشم من و شما برسد، این روزنامه نگاری ایران نیست که در حبس و تهدید است، اشتباه نکنید، چشم و گوش مردم است که در حال کر و کور شدن است! اگر من و شما از گوش و چشممان محافظت نکنیم و در راه آزادی اش تلاش نکنیم!
فردا روزگاره تاریک و ساکت تری خواهیم داشت، سکوتی که نفس بر تک تک شما می بندد!
روزنامه نگار ها را فراموش نکنید!

2012-02-25T09:59:00.001-08:00

برای گرفتن گواهینامه رانندگی تو مریلند یه کلاس ۳ ساعته باید می رفتم, من چون زبانم هنوز خوب نیست خاله جان رو برای مترجمی بردم با خودم، اونقدر سره کلاس شیطونی کرد که هیچی نفهمیدم از درسه :))
دو سه تا چیز جالب داشت کلاس که گفتم بنویسمشون
اولي اينكه با يه خانومه يوناني آشنا شدم، بهش گفتم یونان کشور فلسفه ست خندید گفت بود!، الان کشوره قرضه!!
دومی هم یه کره ای بود که وقتی پرسیدم کدوم کره همچین با افتخار گفت جنوبی! یه جوری انگار فرار کرد از شمالی بودن!
نکته شایان ذکر دیگر ( با لحن اخبار شبانگاهی بخونید) اينكه طبقه گفته آقای معلم در آلسالوادور طرف مست باشه برای بار دوم بگیرنش با گلوله بهش شلیک می کنن! والله يارو جدي مي گفت!!
خلاصه ینی آیفون داشتن به وبلاگ نویسی کمک می کنه! ینی منم آیفون دارم! به قول رفقا هار هار :)

2012-02-24T08:08:00.001-08:00

ما «جنبش اشغال وال استریت» داریم که نه ایدئولوژی دارد، نه تشکیلات و سازماندهی و نه رهبریِ مشخص، اما افکار عمومی را جهت می دهد، توانِ بسیج اجتماعی دارد و سیستم مسلط را به چالش می گیرد.

این دو تا خط بالا که از سوی علی عبدی، مطرح شده، واقعا مصداق عینی ندارد! اشغال گران وال استریت نه به افکار عمومی جهت داده اند و نه توان بسیج مردمی دارند و نه سیستم را با چالش جدی روبرو کرده اند!

من به شخصه جزو اون افرادی هستم که معتقدم مولفه های لازم را جنبش سبز برای جنبش شدن نداشته و لزومن جنبش خواندنش صحیح نیست، ولی خدایی مقایسه سر گرمی وال استریت با یه حرکتی که خون به پاش ریخته شده دیگه از اون مثال های موندگاره!

2012-02-19T22:20:00.001-08:00

شب نما کوچه بن بستی بود که بچگی های ما رو ساخت، خیلی چیزها اولین بار تو شب نما بود که اتفاق میوفتاد، خونه ای که میونه دو تا کوچه بن بست کرده بود شب نما رو، این روزها دیگه نیست، خونه ای که توش زندگی بود چند سالی ست که چیزی ازش نمونده رفته تا شب نما دیگه بن بست نباشه، امروز شاید دیگه روی نقشه تهران بن بست شب نمایی نباشه، یا شاید حتی بچه های محل و اهالی اون کوچه چیزی یادشون نمونده باشه...
این روزا که به اسم وبلاگ فکر میکردم و دنبال اسمی بودم که بمونه برام به یاد شب نما افتادم، گفتم اگه اون کوچه دیگه نمونده و یا اون خونه دیگه نیست دلیل نمیشه که من تو شب نما زندگی نکنم...

2012-02-19T18:16:00.001-08:00

یه جاهایی تو زندگی موندگار میشه میشه لحظه هایی که سالهای دور شاید بشه بهونه حرف زدن و خاطره گفتن
من الان یه جاهایی تو همون مسیرهام
پر از احساس های در تضاد و تصمیم هایی در فاصله دو قطب
چمدونم هنوز خالی نشده شاید یه روزی تو همین روزا دوباره آماده رفتن بشه اینبار یه جایی دور از آدمهای آشنا

2012-02-18T18:36:00.002-08:00

سیل خروشانه کینه در پس ذهن است
زندگی آلت نا پاک خاطره است
بو که می کشد گند می‌زند به هر چه حیات است و هرچه هوا است
آخر تنها خاطره که نیس هس، حیات دارد در حیاط خلوت اش
و من همچنان دل خوشم که شاید شاید بدانند و بداند و بدانم که سکوت سرشار از نا گفته‌هاست!
من و این دل خوش چه ناگفته ها که پشت سکوتمان خفته است
و این روزها هوایش تازه است، حالش خوب است، روزگارش نور است
حالش خوب است خب بگذار باشد، روزگاری آفتاب به خانه من هم خواهد تابید...

2012-01-24T19:25:00.000-08:00

حسین آقا سخنرانی سالانه خودش رو تو کنگره انجام داد، از ایرادات قانون مالیات و مشکلات اقتصادی گفت، و بعدش که به سیاست خارجه رسید، گفت تحریم ها ایران رو گوشه گیر کرده وتمام گزینه ها روی میزه و فیلان! کف زدن ها و تشویق ها هم نشون میداد که راضی اند از وضعیت فعلی! حالا هم نشستیم خاله جان که عشق حسین آقاست اون پشتی رو (سمت چپ تصویر) فحش میده که گویا جمهوری خواهه و میگه بعد از اوباما اون میاد و خلاصه میپاچه به قامت حسین جان گویا! شوهر خاله چریکمون هم هی فحش میده به اوباما و سرمایه داری و گوگل و جابز و خلاصه هرچی سرمایه دار و کمپانی و ایناست و کلن لیبرال ها !! فحش خوریمون هم خوب شده اینجا :)

2012-01-23T11:15:00.000-08:00

اینکه اصولا باید اعتراض کنیم به این وضعیت تحریم ها! اینکه اصولا اگه پتانسیل ی برای اعتراض وجود داره باید هوار کنیم سره آمریکا! اینکه اصولا باید به کی اعتراض کنیم!! اینکه شیر یه روزه 150 تومان میره بالا! اینکه دلار بالای 2000 تومان میشه! اینکه مهریه چند میلیونی شده چند صد میلیون! اینکه اصولا تو این وضعیت باید چه غلطی بکنیم!!
اینکه ما کجای این آشفته بازاریم! اینکه ما هیچ غلطی نمی تونیم بخوریم!
اصولا رو مخ منه!

راویان خاموش

2012-01-21T19:40:00.000-08:00

گهگاهی یه دوربینی گیرمون میاد که چهار تا عکس بگیریم و گاهی که همه چیز حتی کیبورد خشک میشه و زبان روایتش لال، شاید این عکس ها راوی باشند و روایت کنند! مدتی بود دوست داشتم راوی های خاموش رو اینجا هم داشته باشم، ولی نمی شد یا نشد! زین بعد دارمشون اینجا هم!

2012-01-21T19:27:00.000-08:00

آزادی های فردی (بر اساس چهارچوب های حقوق بشری) مقدمه ایست بر هر آنچه آزادی می خوانیم، نفی و یا الویت ندادن به آزادی فردی تحت لوای هر بهانه وعنوانی از جمله اخلاق یا عرفیات، از سوی مدعیان روشن فکری و آزادی خواهی، کاریکاتوریست از جامعه روشن فکری ما که، گم در شعارهای خود و حقیقت های بشری ست.

2012-01-17T18:44:00.000-08:00

انسان اگر دارای حق مالکیت شناخته می‌شد! تن به مثابه دارایی فردی اگر شناخته می‌شد امروز، ما دچار بیماری ورود به حیطه شخصی انسان‌ها در خصوصی‌ترین مواردشان نمی‌شدیم! اگر مالکیت را حق انسان می‌دانستیم، یاد می‌گرفتیم که تن بدیهی‌ترین ملک فرد است، یاد می‌گرفتیم که تنها مجاز به تصمیم‌گیری برای چیزی هستیم که نسبت به آن مالکیت داریم!

یاد می‌گرفتیم که تن فردی اگر عریان است یا پوشیده، تن اوست و نه تن ما که بی محابا لختی و یا پوشیدگی او را قضاوت می‌کنیم!
انسان اگر به رسمیت شناخته می‌شد...

2012-01-15T21:19:00.000-08:00

سهم ما از دنیای سیاه حکومت ساخته، می‌شود بغض پای همین عکس!

بغضی که برای جماعتی جز ما معنی ندارد، جماعتی که سالهاست چیزی به نام لذت برایش تولید نشده، ملتی که نه تنها حاکمش برای لذت مردمش قدمی بر نمی‌دارد که هر قدمی برای لذت خواهی را منع می‌کند به این بهانه که گویی می‌شود انسان را تهی کرد از شوق زندگی! و این ماییم که می‌فهمیم و می‌فهمانیم که می‌شود می‌شود، آری می‌شود در شب سیاه هم از زندگی لذت برد!

بغض‌های‌تان را فرو نخورید شما مشغول لذت بردن اید!

فرهادی را به رنگ رویاهایتان رنگ بزنید، لذت ببرید، امشب را زندگی کنید...

اولین خرید در آمریکا

2012-01-13T15:42:00.000-08:00

تصویر الکی ست!

قبل از اومدن بین ایرانی های ترکیه، با انواع و اقسام پیشنهاد ها برای خرید و بردن به امریکا مواجه میشی!
قابلمه بخر و ببر؛ ملافه بخر و ببر، پتو یادت نره و ... که از نظر ایرانی های ترکیه باید بخری و حتمن ببری!
امروز که برای گردش رفته بودیم فروشگاه ها رو ببینیم، کلی تعجب کردیم، قیمت ها فوق العاده ارزونه، ینی یه جورایی شگفت انگیر ارزونه، جدای از اینکه خوشحالیم هیچ کدوم از اون چیزها رو از ترکیه با خودمون نیاوردیم، به همه رفقایی که تو راه اومدن به امریکا هستن هم پیشنهاد می کنیم سبک به امریکا بیان، اینجا همه چیز هست :)

چیزی که برای من جالب بود مقایسه میزان رفاه در ترکیه و آمریکا بود، یه مقایسه کوچیک بین پایین ترین سطح درآمدی در این دو کشور، نشون میده که:

در آمد:
ترکیه: روزانه در آمد کارگر ساده 15 لیر است
آمریکا: در آمد کارگر ساده در ساعت 8 دلار که اگر روزی 8 ساعت کار حساب کنیم، می شود 64 دلار

هزینه:
ترکیه: هر کیلو گوشت قرمز 20 تا 25 لیر
آمریکا: هر کیلو گوشت قرمز 6 تا 8 دلار

ترکیه: چیپس 3 تا 4 لیر
آمریکا: 2 تا 3 دلار

ترکیه: مبل تخت خواب شو 200 لیر
آمریکا: مبل تخت خواب شو 180 دلار

ترکیه: تلویزیون ال سی دی 1100 لیر
آمریکا: تلویزیون ال سی دی 400 دلار

ترکیه: قفسه کتاب خونه چوبی 70 لیر
آمریکا: قفسه کتاب خونه چوبی 19 دلار

ترکیه: کاپشن 30 لیر
آمریکا: 15 دلار

ترکیه: یخچال کوچیک 700 لیر
آمریکا: یخچال کوچیک 280 دلار

ترکیه: پلی استیشن 3 / 750 لیر
آمریکا: پلی استیشن 3 / 300 دلار

این قیمت ها دقیق نیست و تو فروشگاه های مختلف میتونه بالاتر و یا پایین تر باشه، ولی سعی کردم قسمت های توی ترکیه رو نسبت به جنس و فروشگاهی که تو آمریکا بود بنویسم.
خودتون سطح رفاه رو با همین چند نمونه کوچیک مقایسه کنید، به طور مثال یه کارگر ساده توی ترکیه یک ماه حقوقش میشه 500 لیر که اگر بر فرض بگیریم که هیچ هزینه دیگه ای نداشته باشه، با حقوق یک ماه خودش نمی تونه تمامی لوازم مورد نیاز یک خونه رو بخره، ولی توی آمریکا همین رو حساب کنیم، حقوق یک ماه یه کارگر ساده میشه 1600 دلار در ماه، که با همون حالتی که در بالا فرض کردیم، با این قیمت میشه لوازم یک خونه تقریبا کامل رو تهیه کرد.

به یه شکل دیگه حساب کنیم:

توی ترکیه یه کارگر ساده باید در آمد یک روز و نیمش رو بذاره کنار تا بتونه یک کیلو گوشت قرمز بخره
توی آمریکا یه کارگر ساده با در آمد تنها یک ساعت از کارش میتونه یک کیلو گوشت قرمز بخره

توی آمریکا با در آمد 4 روز و نیم کار، میشه یه یخچال برای خونه خرید
توی ترکیه باید یک ماه و نیم دستمزد رو کنار گذاشت برای خرید همون یخچال

این یه مقایسه خیلی ساده و غیر علمی بین میزان در آمد و میزان هزینه ها، تو دو تا کشوری که به چشم دیدم شرایطش رو، هر چند تازه به آمریکا اومدم و شاید بتونم راه های بهتری برای خرید حتی ارزون تر هم پیدا کنم!
قبل از سفر به آمریکا نگرانی بابت نحوه زندگی تو اینجا زیاد بود، ولی دیدن شرایط تو همین زمان کوتاه، یه کمی خیالمون رو راحت کرده که میشه اینجا راحت تر زندگی کرد!
سعی می کنم باز هم تجربه های جالبم رو اینجا بنویسم، چون خیلی دوست داشتم قبل از اومدن به آمریکا بتونم اطلاعات صادقانه‌ای از اینجا بگیرم!

راستی حسابی یاد دوستان حامی وال استریت هم کردیم :)

2012-01-09T05:27:00.000-08:00

الان باید بنویسم که دارم دور تر و دورتر میشم و غمی عجیب در پوست و استخوانم خانه کرده است! خیر
اصلا اینطور نیست، خیلی هم خوشحالم و پر انرژی، غمی هم ندارم، غربت زده هم نشده ام حتی دل تنگ هم نیستم، و همه اینها رو نگاه میدارم برای اینکه باید شروع کنم، به فصل آخر نرسیدم که توشه ام غم باشد و درد؛ خیر هرگز
باید بنویسم که از دست ترکیه و ترک ها راحت شدم و خلاص! خیر
اصلا اینطور نیست، خیلی هم دلم برای ترک ها و ترکیه تنگ میشه، سه سال زندگی با این جماعت تجربه ناب زندگیم بوده و هست و زمانی که دوباره امکانی باشه حتی برای زندگی شاید روزی برگردم به این سرزمین که برای من خوب بود و دوست داشتنی
خلاصه اینکه این شاید آخرین پست وبلاگی اینسوی آبها باشه و بعد از این از اونور تر ها پست خواهم نوشت
و خلاصه تر اینکه همین دیگه

2012-01-06T07:53:00.000-08:00

ساعت 3 صبح رفتم که سیگار بگیرم، کوچه تاریک تاریک بود، مدام از پشت سرم صدای پا میشنیدیم، هی بر میگشتم و بدون تعارف ترسیده بودم که مبادا آدمی چیزی این موقع شب، دردسر ایجاد کنه، بعد از کوچه جلویی یه سگ ولگرد اومد بیرون، وقتی دیدمش عجیب احساس امنیت کردم...
این ویدئو به حال دیشبم نزدیک بود...

2012-01-05T12:28:00.000-08:00

اين دوستاني كه دم از جنگ ميزنند

از تيرهاي نخورده چرا لنگ ميزنند

آن سفره هاي خلوت آن روزها، ببين

اين روزها چه ساده به هم انگ ميزنند

حرف است از وحشت رسوا شدن، هنوز

ما را به رنگ جماعتشان رنگ ميزنند

يوسف به بدنامي خود اعتراف كن

كه از هر طرف به پيراهنت چنگ ميزنند

بازي عوض شده و همان همقطارها

از داخل قطار به ما سنگ ميزنند

بيهوده دل مبند بر اين تخت روي آب

روزي تمام اسكله ها زنگ ميزنند

2012-01-04T19:07:00.000-08:00

وقتی شکل ظاهری فیس بوک تغییر کرد، تعداد زیادی از دوستان اعتراض داشتند که ما آزادی خواهیم و اسیر دست شرکت‌های تجاری نمی‌شویم و از فیس بوک می‌رویم و چه و چه، هر چند الحمد الله همه این دوستان همچنان و همچون گذشته در فیس بوک باقی هستند و به فعالیت فیس‌بوکی‌شان ادامه می‌دهند و من خوشحالم از ماندنشان! اما این نوع نگاه این دوستان همیشه برای من سوال بود که چطور می‌شود به محیطی که بخش عمده از "مبارزات" (بخوانید: لذت خواهی) من و این دوستان در سیاست امروز ایران را تامین می‌کند این چنین نگاهی داشت!؟

این کوتاه نوشت مردیها پاسخ قانع کننده‌ای برای من بود...

از فیس بوک مرتضی مردیها:

آیا میشود آزادی را برای آزادی دوست داشت؛ یعنی صرفاً برای خودش و نه لذت و رضایتی که امید میرود از برکت آن دست دهد؟ چگونه؟ فرض کنیم کسی آزادانه آماده یا مشغول انجام عمل دلخواه خود است. در این حال کسی به او بگوید تو باید این کار را انجام دهی؛ منظور همان کاری است که میخواهد یا دارد انجام میدهد. چه خواهد شد؟ اغلب انتظار میبریم که فرد، آشکارا، یا در دل خود، بگوید: چه اهمیتی دارد! یا حتی: چه بهتر! چرا که گویا او آزادی‌اش را برای انجام امر دلخواهش میخواسته. حال اگر او واکنش دیگری نشان دهد؛ مثلاً بگوید: اتفاقاً چون الزامی شد دیگر انجام نمیدهم؛ یا اگر هم ناچار است انجام دهد، حس کند دیگر از آن کار لذت نمیبرد، چون پای زور و اجبار به آن باز شد. در اینجا چه اتفاقی افتاده است؟

به نظر من یا نوعی لجاج بازیگوشانه است، یا لجاج کین‌توزانه، و یا هم اینکه فرد میپندارد به حریم کرامتش خدشه شده و دوست ندارد. لجاج بازیگوشانه نوعی تفریح است و لاجرم وصل به لذت‌خواهی. لجاج کین‌توزانه مال کسی است که رضایت ناشی از غرور و رقابت و قدرت را بر لذات رایج ترجیح میدهد؛ این فرد هم حتی اگر آزادی را برای لذت در معنای رایج نخواهد برای تشفی میل کینه‌توزانه‌اش میخواهد. اما مورد سوم: اگر کسی حس کرد بهتر است از لذتِ خودخواسته وقتی اجباری شد بگذرد، تا در حریم کبریائی آزادی‌اش خدشه نشود چه؟ آیا به ارزش آزادی برای آزادی رسیده‌ایم؟ گمان من این است که در اینجا ما با پدیده‌ای دیسکورسیو یا برساخته مواجهیم.

کسی که چنین میکند بر اثر خواندن و شنیدنهای بسیار، در فضای رایج روشنفکری، باور کرده است که آزادی، مستقل از هر چیزی، (یعنی صرف نظر از فایده آن برای رفاه و پیشرفت و غرور و لجاج و انتقام و همة چیزهائی که حاملهای لذت و رضایتند) شریف و ارزشمند است و شرف انسان اقتضا میکند که آزاد باشد، حتی به قیمت رنج. از قضا قصد اصلی من از نوشتن آن فقره، انکار همین است. این قسم تمایل به آزادی در وجود ما ریشه‌ای ندارد، برساخته است. برساخته‌ای که به گمان من بد است و زیان میزند؛ و بسا که از "انسانِ معترض بما هو معترض"، ارزش میسازد؛ تا برخی روشنفکران بتوانند برای مقاصد تخریبیِ خود از آنها سربازگیری کنند.

آری، البته نوعی میل غریزی و فطری به آزادی هم در ما هست؛ و در حیوانات هم. این میل به آزادی نوعی تمایل وحشی است؛ مثل حیوانی که بخواهند رامش کنند و زیر بار نمیرود. باری، حیوان اگر وحشی بهتر (؟)، انسان نه. تمام تلاش تاریخی فرهنگ و تمدن بشری برای دور کردن ما از این خویِ زیانبار نظم‌گریزی بوده است. فراوان میشود که چیزی خواست آزادی نامیده میشود که فرار از نظم و قاعده و کار گروهی و نظام سلسله مراتبی است؛ برخی حتی از این هم ابا نمیکنند که نهایت آزادیخواهی خود را با این تعبیر که "من وحشی هستم" بیان کنند، که گریز است از هر چه هنجار و تجربه جمعی و اخلاق هم. گمان من این است که این ضدارزشی است خزیده در پوستین ارزش.

قلم روی جگر بگذار

2012-01-01T18:43:00.000-08:00

از روزگاری که مثال تراکتور یادداشت می نوشتم زمان زیادی نگذشته، این روزها هم زیاد بسم الله قلم به دست گرفتن رو میگم ولی به پاراگراف اول نرسیده بی خیال ادامه دادنش میشم!
برای چی باید بنویسم؟ توضیح واضحات و مدام دیکته کردن نکاتی که مخاطب روزانه بارها و بارها می خونه به چه درد می‌خوره؟
وقتی قلم رو بر میدارم و پاراگراف اول رو می نویسم، یادم میوفته که من بلد نیستم بنویسم که هوا خوب است و صدای گنجشک ها می‌آید و اسب مراد ما می تازد! بلد هم نیستم بنویسم که اینجا سیاه است و جز صدای کلاغ ها صدایی نیست و جز کافور بویی!
وقتی رفتار نزدیک ترین آدمها به خودم رو اشتباه می دونم و بیش از گاهی، در مقابل اظهار نظرات فقیه معابانه شان خنده ام می‌گیرد از چی بنویسم؟ بنویسم که آی خانم و آی آقا از اسب رویاهایت پیاده شو و با من قدم بزن؟ بنویسم از کدام بهار حرف میزنی وقتی تا یک متر بالاتر از سرمان زیر برف است!
بنویسم که چه چیز تغییر کند؟ وقتی با این هجم از مخالفت های خودم مواجه میشم، قلمم راه نمیره که بخواد به نقطه برسه!
شک می کنم بارها و بارها شک می کنم که هی پسرک تو چه میدانی که راه کدام است و چاه کدام! شک می کنم که شاید من مریض ندانسته هایم و آنها سوار بر اسب دانایی شان، شک می کنم که بنویسم که چه شود!
بنویسم که جنگ بد است و بعد بنویسم که چه چیز خوب است! بنویسم تحریم بد است و بعد بنویسم که ما خوبیم؟
از کدام بنویسم! تمام اینها وقتی به پاراگراف اول نرسیده ام جلوی قلمم رژه میرن، تند به تند مرور می شوند و فریاد میزنن پسرک چی می نویسی، چرا می نویسی! سکوت کن، قلم روی جگر بگذار!
برای ندانستن این همه سوال است که خط به نقطه نمیرسد!
اما این ندانستن ها خط پایان نیست!
می دانم که نمی دانم و این نعمتی ست بس بزرگ که به آغوش می کشمش! نعمتی که مدام فریاد میزند که کافی نیست، الاغ!
همه اینها رو که نوشتم می خواستم بگم که گاهی، باید اجازه داد تا زندگی جاری بشه، باید کمی بیرون کشید و کمی صبوری کرد، باید زمان داد به قلم، به من به تو، باید نگاه کرد و هیچ نگفت، گاهی باید فقط سکوت کرد!
همین رو هم که نوشتم شک داشتم!

2011-12-31T17:45:00.000-08:00

جان من است او، هی مزنیدش/ آن من است او، هی مبریدش

آب من است او، نان من است او/ مثل ندارد، باغ امیدش

باغ و جنانش، آب روانش/ سرخی سیبش، سبزی بیدش

متصل است او، معتدل است او/ شمع دل است او، پیش کشیدش

هر که ز غوغا، وز سر سودا/ سر کشد این جا، سر ببریدش

هر که ز صهبا، آرد صفرا/ کاسه سکبا، پیش نهیدش

عام بیاید، خاص کنیدش/ خام بیاید، هم بپزیدش

نک شه هادی، زان سوی وادی/ جانب شادی، داد نویدش

داد زکاتی، آب حیاتی/ شاخ نباتی، تا به مزیدش

باده چو خورد او، خامش کرد او/ زحمت برد او، تا طلبیدش

مولوی

2011-12-31T04:51:00.000-08:00

ما می تونیم در انتخابات شرکت نکنیم، رای ندهیم، لیست ندهیم، تحریم کنیم و یا هر کاری که دوست داریم و فکر می کنیم به نفع کشور و مردم هست رو انجام بدیم، ولی حق نداریم به کسی که بر خلاف ما فکر می کند، رای می دهد، شرکت می کند، کاندید می شود و لیست می دهد، فحاشی کنیم و ناسزا بگیم!
کار امثال تابش نا به جا، نا درست و غیر منطقی ست از نظر ما، ولی این حقی ایجاد نمی کند، برای توهین کردن! ما می توانیم نقد کنیم، ایراد بگیریم و مورد پرسش قرار بدیمشون! ولی تو جایگاهی نیستیم که بتونیم توهین کنیم!
امیدوار بودن جنس تحریم کردن سبز ها با جنس تحریمی هایی که از اول انقلاب تا به امروز همیشه تحریم کرده اند تفاوت کند، برنامه ریزی، تاثیر گذاری و یا حداقل تلاشی برای فراگیر شدن تحریم! این کارها که نشد به حمدالله، حداقل سعی کنیم ادبیاتمون با تحریمی های این 30 سال تفاوت داشته باشه!

این رفتار هایی که توی این چند روز شده رو نمی‌پسندم و به دور از اخلاق گرایی می دونم که مدام شعارش رو داده ایم!

2011-12-30T16:44:00.001-08:00

عکس محمد قوچانی رو اینجا می‌ذارم بدون شرح چرایی‌اش، و فقط می‌نویسم که من علاقه‌مند نوشته‌ها و روزنامه‌نگاری قوچانی هستم و هر مهرنامه‌ای که به دستم می‌رسه با ولع و شیفته‌وار و با شوقی فراتر از هر مکتوبی که می‌خونم، می‌خونمش!
امیدوارم قلم و روزنامه‌نگاری‌اش استوار، همچون گذشته باشد و قلم بد خواهانش هم بر همین مداری بچرخد که امروز می‌چرخد!!
همین!

2011-12-28T18:39:00.000-08:00

اومدنم نمی گرفت اگر...
اما حالا که گرفت
نیومده ام که زانوی غم بغل بگیرم و تا صبح از درد غربت گریه کنم
نیومده ام که دل تنگ خانواده باشم
نیومدم ام که دل تنگ شهر و آدمهاش و خیابون هاش بشم
اومدم تا دنیایی جدید رو تجربه کنم
اومدم تا آدمهایی تازه، فرهنگی تازه تجربه کنم
اومدم تا چیزی پیدا کنم، چیزی یاد بگیرم
اومدم تا کوله باری جمع کنم
به دور از آه و ناله غربت زده
اومدم ام تا، چیزی برای بردن داشته باشم...

می خوام کمی زندگی کنم...

2011-12-20T02:51:00.000-08:00

دوست دارم صبح زود از خواب بیدار بشم، دوش بگیرم با آب گرم
جلوی آینه موهام رو درست کنم
با ذوق و شوق لباس انتخاب کنم و به این فکر کنم که با کدوم لباس خوش تیپ تر میشم
می خوام صدای استارت زدن ماشین رو بشونم، پام رو روی کلاژ بذارم دنده عوض کنم
می خوام پشت چراغ قرمز گیر کنم
می خوام شیشه ویترین مغازه رو تمیز کنم
می خوام نگران فروش روزانه باشم
می خوام کف مغازه رو تمیز کنم
می خوام با آدمها حرف بزنم
می خوام از کار خسته بشم
می خوام روبروی تخته سیاه بشینم
می خوام دستم رو بالا برم و سوال کنم
می خوام مثل خر درس بخونم
می خوام برای رفع خستگی روزانه تو یه کافه بشینم و قهوه بنوشم
می خوام با کسی که دوستش دارم قرار بذارم
می خوام تو چشم آدمایی نگاه کنم که بهشون علاقه دارم
می خوام به آدم ها اعتماد کنم
می خوام با ذوق و شوق خرید کنم
می خوام خسته برسم خونه و با ذوق هپی رو ببرم پارک و بشینم و بازی کردنش رو ببینم
می خوام قبل از ساعت دوازده بخوابم
همه این مسخره های دوست داشتنی رو می خوام
همه این آرزوهای کوچیک رو
همه این خواستنی های مسخره رو
برای همه اینا دلم تنگ شده
برای همشون
همشون رو می خوام
می خوام ساده زندگی کنم
بدون دغدغه
بدون نگرانی
بدون دلواپسی
در حال حاضر هیچ آرزوی بزرگی ندارم
می خوام فقط کمی زندگی کنم...

2011-12-19T04:22:00.000-08:00

گاهی دوست دارم فریاد بزنم، بگم می دونم، خر نیستم، متوجه میشم، می فهمم
ولی لبخند میزنم، تایید میکنم و عین یه گاگول به تمام معنا بهش نشون میدم که باور می کنم حرفات رو...
نه! وقتی لبخند زدم باورت نکردم...

تحولات سوریه و منطقه در گفتگو با دکتر سیف زاده

2011-12-19T04:16:00.000-08:00

سرنوشت سوریه با خاورمیانه گره خورده است

هشت ماه و نیم پس از آغاز اعتراض‌ها علیه دولت اقتدارگرای دمشق، تحولات سیاسی – اجتماعی در سوریه شتاب بیشتری گرفته است.

در سطح منطقه بشار اسد با وضعیت دشواری مواجه است، اتحادیه عرب و ترکیه از دو سو بشار اسد را تحت فشارهای بی سابقه ای قرار داده اند. تعلیق عضویت سوریه در اتحادیه عرب و تحریم بانک مرکزی این کشور از سوی کشورهای عربی نمونه ای از این فشارها از سوی اتحادیه عرب هستند. خشونت‌ها در سوریه اما همچنان ادامه دارد.

ترکیه هشدار داده در صورتی که تداوم بحران در سوریه امنیت منطقه را به مخاطره بیندازد، این کشور برای دفاع از خود واکنش نشان خواهد داد.
هم‌زمان، شورای عمومی انقلاب سوريه اعلام کرده که در جمعه گذشته دست کم ۳۰نفر دیگر از معترضان به ضرب گلوله نيروهای امنيتی در مناطق مختلف اين کشور کشته شدند. معترضان سوری نام اين روز را «جمعه اعتصاب کرامت» ناميده بودند.شهرهای مختلف سوريه جمعه شاهد «تظاهرات پرشور» اعتراض آميز بود.
والری آموس، نماينده دبيرکل سازمان ملل متحد در امور انسانی از دمشق خواسته اجازه ورود گروه های امداد رسان انسانی را به سوريه بدهد تا بتوانند وضعيت زندگی مردم را ارزيابی کنند.
سازمان ملل متحد در آخرين گزارش خود، شمار قربانیان در سوريه از آغاز اعتراض ها را بيش از ۴هزار نفر اعلام کرد.

این درحالی است که بشار اسد در گفت‌وگویی کم‌سابقه از زمان اوج‌گیری اعتراض‌ها، به شبکه ای‌بی‌سی آمریکا گفته که او هرگز دستور سرکوب خشونت‌آمیز معترضان را صادر نکرده است.

ترکی الفيصل، مسئول سابق سازمان اطلاعات عربستان سعودی اما گفته که کشورهای عربی اجازه ادامه «کشتارها» در سوريه را نخواهند داد. او همچنين اظهار داشته است که به نظر نمی رسد بشار اسد به صورت داوطلبانه از قدرت کناره گيری کند.
اين سخنان در حالی مطرح می شود که تلاش های اتحاديه عرب برای پايان دادن به بحران سوريه تاکنون نتيجه نداده است. اتحاديه عرب با ارائه طرحی خواستار آن است که ناظرانی از اين اتحاديه در سوريه مستقر شوند. تاکنون اما دولت سوريه به اين طرح پاسخ مثبت نداده و شرط هايی برای پذيرش آن مطرح کرده است.

در مجامع بین المللی نیز فشار بر دولت سوریه رو به افزایش است؛ شورای حقوق بشر سازمان ملل و اتحادیه اروپا از جمله مجامعی بوده اند که در روزهای گذشته علیه سوریه به تصویب قطعنامه‌هایی اقدام کرده اند.

وضعیت این روزهای سوریه و اهمیت تحولات این کشور در خاورمیانه، و به ویژه مناسبات نزدیک تهران – دمشق و تاثیر تحولات سیاسی در سوریه بر تحولات سیاسی در ایران، بهانه گفتگویی شد با دکتر حسین سیف زاده، استاد روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران.

دکتر سیف زاده سال گذشته با ابلاغ حکم مستقیم بازنشستگی اجباری از دانشگاه تهران اخراج شده است. این استاد ارشد علوم سیاسی سال گذشته در اقدامی کم سابقه در دانشگاه تهران مورد بازجویی و تهدید خشونت فیزیکی ماموران نهادهای امنیتی قرار گرفت.

گفتگوی اختصاصی ندای سبز آزادی با دکتر سیدحسین سیف زاده، دانش آموخته هاروارد را در زیر می خوانید:

آقای دکتر، با توجه به اعتراضات مردمی سوریه و اعمال فشار بر دولت بشار اسد از سوی اتحادیه عرب و جامع بین الملل، به نظر شما وضعیت فعلی سوریه تا به کجا می تواند ادامه پیدا کند؟

تا زمانی که آلترناتیو مطمئنی از نظر غرب پیدا نشود این وضع ادامه خواهد داشت. زیست بوم منطقه خاورمیانه دچار التهاب شدیدی است، و این التهاب شدید بازیگران باثبات را در منطقه و خارج از منطقه ناراحت می‌کند؛ در نتیجه به لحاظ این وضعیت ملتهب باید بازیگری برسر کار باشد که بتواند وضعیت موجود را مدیریت کند و بازیگران منطقه را به ایفای نقش برای ایجاد تغییر در سوریه متقاعد نماید.

احتمال اینکه یک آلترناتیو سلفی در سوریه به روی کار بیاید و امنیت اسرائیل را به خطر بیاندازد و ضد غرب باشد برای کشورهای غربی نگران کننده و خطرناک به نظر می رسد، در نتیجه تا این وضع ادامه داشته باشد و آلترناتیو قابل اعتماد و توانمندی پیدا نشود که بتواند رخدادهای آینده را برای غرب تضمین کند، احتمالا شرایط کنونی ادامه پیدا خواهد کرد.

البته باید اضافه کنم که یک حادثه می تواند همه چیز را به هم بریزد به خصوص در این منطقه که نگاه ها بیشتر احساسی و رویاپردازانه است؛ یک حادثه می تواند همه معادلات را در هم بریزد. چه کسی باورش می‌شد یک سال پیش با خودسوزی یک نفر در تونس بهار عرب آغاز بشود؛ این یادآور حادثه ای است که در ایران نیز رخ داد. فوت آقای مصطفی خمینی در نوزده ام دی ماه در قم شروع کننده موج جدیدی بود که به انقلاب اسلامی در ایران ختم شد. به نظرم تحولات در منطقه حساس سوریه تا حد زیادی بستگی به این دارد که وضع به سمت حالت تونس پیش برود، یا به سمت و سوی اتفاقات که در لیبی رخ داد کشیده شود.

چه قدر محتمل است که تحولات در سوریه به سمت مدلی که در لیبی اتفاق افتاد کشیده شود، و غرب در تحولات سوریه دخالت کند؟

در صورتی که توافقی صورت بگیرد و اپوزیسیون قابل اعتمادی از نظر غرب حاکم بر فضای اعتراضی سوریه شود این امکان محتمل است.

ولی این احتمال زمانی بوجود می‌آید که امکان مداخله غرب در سوریه، از سوی معترضین قابل تفسیر به سلطه نباشد. توجه داشته باشید که در سوریه نگاه بعثی همانند عراق است و این نگاه بعثی یک بعد ملی گرایی را بوجود آورده است، و به همین دلیل دخالت خارجی در این کشور به سرعت قابل تفسیر به سلطه و توطئه است و این دخالت خارجی در این کشور را سخت می‌کند. در لیبیِ قبیله گرا مسئله فرق می‌کرد، می‌شد با سران قبایل صحبت کرد و به نتیجه رسید اما در سوریه وضعیت اینچنین نیست.

مسئله دیگری که وجود دارد خطر سلفی ها در منطقه است؛ علوی های سوریه اما در مقابل سلفی گری هستند و این امتیاز مثبتی است که در اختیار بشار اسد قرار دارد. باید اضافه کنم که سوریه جامعه ای یک‌پارچه نیست و اقوام و مذاهب مختلفی را درون خود جا داده است. تمام این گروه های مختلف با رویاپردازی های خاص خود حالتی غیرمدنی و ستیزه جو نیز دارند. معتقدم در لیبی یک عادت‌واره حاکم بود؛ به شکلی که زیست‌واره مردم لیبی عادت‌واره بود به‌صورت زندگی قبیله ای. و به هر حال امکان این بود که آن وضع را با رویاپردازی مدیریت کرد. اما در سوریه همانند عراق یک حاکمیت رویاپرداز و ملی‌گرا حاکم بوده و حاکمیت بر این رویاپردازی های ملی‌گرایانه بسیار سخت است. هر زمان ممکن است در چنین وضعیتی موقعیت شر و خیر در ذهنیت مردم تغییر کند و این برای دخالت غربی ها در سوریه مشکل ساز خواهد بود.

به نظر شما تحولاتی که در سوریه در حال وقوع است چه تاثیری در آینده منطقه خاور میانه خواهد گذاشت؟

من تصور می کنم آینده منطقه خاورمیانه خیلی می تواند روشن باشد؛ البته اگر درایتی پشت آن وجود داشته باشد. به نظر می‌رسد که غربی ها با سیاست شکارچی‌گری چین و مسائلی که اقتصاد جهانی را دچار بحران کرده مایل اند که در خاورمیانه وضعی بوجود بیآورند که این منطقه تبدیل به پنجره اقتصادی غرب شود.

نگاه به غرب در خاورمیانه به دو صورت است؛ نگاهی که غرب را توانمند برای پیشرفت منطقه می دانند و نگاهی که معتقد است غرب به دنبال سلطه است و به این دلیل پا به این منطقه گذاشته است. علاوه بر این موضوع، من از این می ترسم که منطقه دچار خطر دو قطبی بین نیروهای مذهبی و سکولار سنی و شیعه نیز بشود. چنین تناقضی در منطقه وجود دارد و من تصور می کنم غربی ها قصد دارند این تناقض را از بین ببرند تا در آینده با رشد این منطقه خاورمیانه تبدیل به منطقه ای اقتصادی برای غرب شود.

قاعدتا در چنین وضعیتی مسائل مربوط به سوریه بدون ارتباط با آینده منطقه نخواهد بود و سرنوشتی که در انتظار سوریه است، کاملا با سرنوشت خاورمیانه گره خورده است. به همین دلیل هر دو طرف این مناقشه سعی می کنند که با احتیاط و حساب شده وارد این مسئله بشوند. همانطور که گفتم اگر درایتی پشت اتفاق هایی که در خاورمیانه می افتد باشد، می توان آینده روشنی را برای منطقه متصور شد.

منتشر شده در ندای سبز آزادی

2011-12-18T05:25:00.001-08:00

واتسلاو هاول شش روز پس از کودتای 88: «با آن‌ها احساس همدلی دارم، برای آن‌ها آرزوی موفقيت می‌کنم و به آن‌ها توصيه می‌کنم که اگر باوجود تمام تلاش‌ها فورا به موفقيت نرسيدند دچار نااميدی نشوند. مبارزه‌های جاری آن‌ها به نوبۀ خود مهم هستند چون همواره و هرگونه تلاشی برای اهدافِ خوب يک ارزش والا است. اين مبارزه‌ها ممکن است در آينده نقش و تاثير خود را نشان دهد، خدا می‌داند که چطور و در چه زمانی. اما نمی‌توان برای آن زمانِ مشخصی تعيين کرد. حداقل در تجربۀ ما- چکسلواکی- که چنين بود.»

«او اولین رئیس جمهور انتخابی جمهوری چک به شیوه دموکراتیک پس از فرو ریختن دیوار برلین- به دلیل تلاش‌هایش برای آزادی، دموکراسی، آزادی بیان و حقوق بشر در سطح جهانی‌ شناخته شده است. او رهبر انقلاب مخملی بود که جرقه تغییرات دموکراتیک در اروپای شرقی‌ را زد و الهام بخش جنبش‌های مسالمت آمیز در سرتاسر دنیا بود. واتسلاو هاول، صبح یکشنبه (۱۸ دسامبر / ۲۷ آذر) در سن ۷۵ سالگی درگذشت.»

خداحافظ محبوب من

2011-12-07T02:58:00.001-08:00

سینه ام خس خس می‌کرد، به سختی از کوچه ای که به خونه می رسید بالا میرفتم
خس خس می کرد
حواسم به تیر هایی بود که قلبم می‌کشید، دست ام رو گذاشتم رو پهلوی چپ ام
به سطل رسیدم
نگاهش کردم
سینه ام خس خس می کرد
اولین بار نبود که تصمیم گرفته بودم از لب هام دورش کنم
خس خس می کرد، تیر می کشید و هنوز دستم روی پهلوی چپ ام بود
نگاهش کردم
خس خس می کرد
بلند پرت ش کردم
نگاه نکردم که کجا افتاد
لب هام قول دادند که دیگه دل تنگش نشن
و سینه قول داد که خس خس نکنه
و قلب قول داد که تیر نکش ه
و پهلوی راست قول داد جای خالی رفیقش رو پر کن ه
منم خداحافظی کردم
خدا حافظی کردم چون هنوز سر بالایی هایی هست که باید یک نفس ازشون بالا برم
هنوز زوده برای خس خس کردن و کم آوردن
خیلی زود ه...

همین

جنبش دانشجویی زنده است

2011-12-07T02:56:00.001-08:00

دانشگاه زیر چکمه استبداد

شانزدهم آذر یکی از روزهای مهم و فراموش نشدنی تاریخ معاصر ایران است. قریب به شش دهه پیش، درپی تحولات سیاسی در ایران و در آستانه‌ی سفر «نیکسون»، معاون وقت رئیس جمهور ایالات متحده به تهران، اعتراض دانشجویان با سرکوب خونین دولت کودتا مواجه شد؛ «سه قطره خون» به زمین چکید و از آن پس نام «دانشجو» بیش از پیش با تحولات سیاسی و اجتماعی ایران گره خورد. نقش پر رنگ دانشگاه در به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی در سال ۵۷خود نمونه بارزی از حضور مهم دانشگاه در معادلات سیاسی ایران است.

اما با گذشت چند سال از انقلاب اسلامی، فقدان توسعه سیاسی و ساختار استبدادی و اقتدارگرای حاکمیت، این بار دانشجویان را در برابر نظمی قرار داد که خود در به ثمر نشستن آن نقش پررنگی ایفا کرده بودند. پای بندی دانشگاه به نگرش انتقادی و حق طلبی در کنار آرمانگرایی دانشجویان موجب شد تا بار دیگر دانشگاه مفهومی اعتراضی در سیاست ایران به خود بگیرد و برای تغییر و ایجاد تحول در نظم سیاسی و اجتماعی ایران، وارد عرصه سیاسی کشور شود. حضور فعالان دانشجویان در انتخابات دوم خرداد 76 و تحولات دوران اصلاحات، و بعدتر در انتخابات 22 خرداد 88 درهمین راستا قابل اشاره است.

جنبش دانشجویی در طول تاریخ حیات خود همواره نبض جامعه بوده و رخدادهایی که در دانشگاه شکل گرفته، نشان دهنده خواست های عمیق سیاسی و اجتماعی در متن جامعه بوده است، اما این چشم بینای جامعه هیچ گاه از سوی حاکمان وقت نه تنها مورد استقبال قرار نگرفته بلکه همواره تحت فشار و سرکوب حاکمان نیز بوده است.

این سخن خود یکی از موارد مورد اشاره «میرحسین موسوی»، در بیانیه ۱۶این رهبر همچنان در حصر و حبس جنبش سبز است. مهندس موسوی که به مناسبت ۱۶آذر این بیانیه را صادر کرده بود، به نقش دانشجویان در نشان دادن خواست های جامعه اشاره و از نادیده گرفته شدن دانشجویان از سوی حاکمان ابراز ناخرسندی کرده بود:«حرکت دانشجویی گواه بر واقعیت‌هایی بزرگتر از خویش است. ای کاش قدر آن را می‌دانستند، از پیش‌آگاهی‌هایی که درباره تحولات دور و نزدیک می‌دهد درس‌ می‌گرفتند و خود را با این تغییرات هماهنگ می‌کردند، خصوصا اینک که دانشجویان نه مستوره‌ای کوچک از مردم، که یکی از وسیع‌ترین و فعال‌ترین قشرها را تشکیل می‌دهند. درحال حاضر از هر بیست ایرانی یک نفر دانشجوست. متصدیان امور اگر پیش از این به نقش آنان به عنوان گواه فردا توجه کرده بودند اینک در چنین بحرانی قرار نداشتند.»

دانشگاه زیر پوتین سرکوب

جنبش دانشجویی در حالی که همواره در سالهای اخیر تاثیر به سزایی در تحولات سیاسی و اجتماعی ایران داشته، در سال های اخیر مورد تاخت و تاز روزافزون اقتدارگرایان قرار گرفته است. چنان‌که دانشگاه ها پس از کودتای انتخاباتی سال ۸۸تحت بیشترین فشار و سرکوب ها قرار گرفتند. حمله به کوی دانشگاه، بازداشت و شکنجه دانشجویان، حضور تعداد زیادی از دانشجویان در زندان ها، صدها دانشجوی احضار شده به نهادهای امنیتی و اطلاعاتی و کمیته های انضباطی و تعلیق شده، خود بهترین گواه برای این ادعاست.

دو سال و نیم پس از انتخابات نمایشی 88، همچنان شمار بسیاری از فعالان دانشجویی در زندان به سر می برند. و البته از یاد نبریم دانشجویانی را که در سرکوب های خونین پس از کودتای انتخاباتی، مظلومانه در خیابان و زندان و کهریزک جان باختند؛ از ندا آقاسلطان و امیر جوادی فر و اشکان سهرابی و مصطفی غنیان و ناصر ایران نژاد و محسن روح الامینی گرفته تا صانع ژاله و کیانوش آسا.

احکام پنج سال و شش سال و حتی ده سال و پانزده سال زندان برای دانشجویان، اوج کم تحملی حاکمیت در برابر این نهاد مهم جامعه مدنی را نشان می‌دهد. این هجم از سرکوب و خفقان در دانشگاه ها خود نشان دهنده قدرت شیر خفته ی جنبش دانشجویی در مقابل استبداد است، قدرتی که حاکمیت اقتدارگرا را وحشت زده کرده است.

امید کوکبی، بهاره هدایت، ضیا نبوی، مجید دری، مجید توکلی، مهدیه گلرو، آرش صادقی، علی اکبر محمد زاده، شبنم مدد زاده، عاطفه نبوی و ... تنها تعدادی از دانشجویان قربانی سرکوب و خشونت و محبوس در زندان اند. بر این فهرست باید اسامی کنشگران سیاسی ادوار تحکیم وحدت ازجمله احمدزیدآبادی، عبدالله مومنی، حسن اسدی زیدآبادی، علی ملیحی، و علی جمالی را نیز افزود. و بسیاری دیگر که به قید وثیقه آزادند یا در انتظار محاکمه و احضاری دیگر...

دانشجویان فعال البته همچنان احضار و بازداشت می شوند؛ چنان که در همین روزهای اخیر و در آذرماه، دانشجویان نه چندان اندکی احضار و بازداشت شده اند.

اگرچه پس از کودتای انتخاباتی سال ۸۸، بسیاری از فعالان نام آشنای جنبش دانشجویی بازداشت و روانه زندان ها شده اند؛ گروهی هم پس از سپری کردن دوران بازداشت خود یا درپی تهدید و احضار از کشور خارج شده اند، فعالان جوان تر نیز با کم‌ترین فعالیتی از سوی نیروهای امنیتی شناسایی و با احکام تعلیق و یا اخراج از دانشگاه روبرو ‌شده اند؛ و طبیعتا در چنین فضایی اعتراض‌های محسوس در دانشگاه‌های کشور نیز تا حدودی فروکش کرده، و سکون بر جنبش دانشجویی ایران حاکم شده است؛ اما... اما جنبش دانشجویی همچنان زنده است.

جنبش دانشجویی زنده است

جنبش دانشجویی همچنان زنده است، چنان‌که فعالان اش از داخل زندان پیام می دهند و گروه‌های مختلف دانشجویی همچنان به اعلام موضع همت گماشته اند.

مجید دری یکی از دانشجویانی است که از دو سال پیش در زندان و تبعید تحت فشار حاکمیت است. وی در متنی که به مناسبت ۱۶آذر ماه منتشر کرده، سکون را لایق دانشگاه و سکوت را در خور دانشجو نمی‌داند. او معتقد است:«آیا جز این است که شرایط را ما می سازیم!اگر شرایط جور باشد چه نیازی به تلاش است برای عوض کردن؟! حافظه تاریخی، نه، حافظه دیروزی به ما می گوید شرایط همیشه نامناسب بوده و هست. زمانی را سراغ دارید که شرایط بر وفق مرادمان بوده باشد؟ اگر بود پس چرا دانشگاه و دانشجو همیشه زیر هجمه سرکوب ها و تهدید ها می زید؟ و چرا این اندازه سعی در مهارش دارند؟»

بهاره هدایت، عضو ارشد ادوار تحکیم وحدت از اوین، شانزدهم آذر را گرامی می دارد و پیام می دهد که «چون روحِ بهاران آید از اقصای شهر / ‏مردها جوشد ز خاک‏ / ‏آنسان که از باران گیاه / و آنچه می باید کنون / صبرِ مردان و دلِ امیدواران بایدش».

جواد علیخانی، آرش صادقی، مصطفی نیلی، سید مهدی خدایی، و پیمان عارف ، پنج دانشجوی زندانی در بیانیه ای، «همراهی» خویش را با «مبارزات جنبش دانشجویی و کوششهای دموکراسی خواهانه و حقوق بشر طلبانه مردم ایران در خارج» ابراز داشته ، «ایستادگی» خویش را «بر سر مواضعی که بدان خاطر در زندان به سر می برند »،اعلام می کنند.

آنان در بیانیه خود، خطاب به دانشجویان تصریح می کنند: «مسئولیت خطیر شما در حفظ استقلال دانشگاه و پای فشاری بر آزادی آکادمیک برای نیل به جامعه ای آزاد می تواند نقشه های شوم تمامیت خواهان را نقش بر آب کند.و شما یاران دبستانی مان بدانید و باور کنید که شب از ستارگان می هراسد .»

همزمان، جمعی از دانشجویان سابق از زندان تبریز پیام می دهند که «ايجاد فضاي امن و آزاد براي دانشجويان منتقد را در روز دانشجو، بهترين راه براي شنيدن پيام دانشجويان ارزيابي كرده و آزادي زندانيان سياسي و رفع ممنوعيت هاي غيرقانوني براي فعاليت آزاد احزاب و مطبوعات را شروعي براي بازسازي اعتماد داخلي و نشان دادن تعهدپذيري بين المللي كشور مي دانيم.»

مستقل از تداوم تحرک و حیات سیاسی دانشجویان حتی در زندان استبداد، در آن سوی دیوارهای بلند اوین و رجایی شهر و دیگر زندان های کشور، دانشجویان همچنان اعلام حضور می کنند. چنان که دفتر تحکیم وحدت با انتشار بیانیه ای به مناسبت روز دانشجو، ۱۶ تا ۲۳ آذر را به عنوان "هفته دانشجو" اعلام می کند و ضمن اشاره به «ناپایداری این دوره ی سیاه و ظلمانی تاریخ میهن مان»، بر تلاش مداوم دانشجویان جهت انداختن طرحی نو و آغاز راهی جدید تأکید می نماید و می افزاید: «دانشگاه فریادگر آزادی ست و ندای آزادی خواهی را پرشورتر از همیشه بر فراز تمامیت خواهی مستبدین این دیار سر خواهد داد.»

شورای دفاع از حق تحصیل نیز که برخی از اعضای آن در زندان بسر برده و برخی نیز با محرومیت های تحصیلی مواجه شده اند، در جدیدترین بیانیه خود با انتقاد از وضع موجود و اعتراض به اعمال فشار مضاعف بر فعالان دانشجویی ، خطاب به ایرانیان و آزادی خواهان در داخل و خارج کشور نوشته است: « دانشجویان محروم از تحصیل و به ویژه آنان را که در این روزها زندانی اند را فراموش نکنند.»

جمعی از دانشجویان سبز دانشگاه علم و صنعت نیز با انتشار بیانیه ای به مناسبت روز دانشجو، ضمن تاکید بر صبر و استقامت در راه رسیدن به آزادی، استقلال و پیشرفت، اعلام کرده اند: «ما دانشجویان یاد و خاطره ی همه شهدای راه آزادی را گرامی می داریم و ضمن تاکید بر آزادی همه زندانیان سیاسی و اهمیت همراهی و همدلی با خانواده ی این عزیزان، زنده نگه داشتن یاد و نام آنها را جزیی جدانشدنی از مبارزات آزادیخواهانه می دانیم.»

نویسندگان بیانیه تاکید می کنند: کودتای 28 مرداد 1332 هیچگاه باعث استحکام و اقتدار دستگاه حاکم نشد و بدون شک کودتای 22 خرداد 1388 نیز نخواهد شد.

سکون موقت و دوران گذار

اگر به سبب سرکوب و ارعاب و خشونت غیرانسانی حاکمیت اقتدارگرا، دانشجویان منتقد و معترض به وضع موجود، امکان تجمیع و کنش ندارند، فعالان جنبش دانشجویی این سکون را موقت و جنبش دانشجویی را در حال گذار می‌دانند.

علی افشاری، از اعضای اسبق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در زمان اصلاحات معتقد است: «از انتخابات ۸۸به بعد شکل فعالیت و حضور سیاسی و اجتماعی جنبش دانشجویی دچار دگردیسی شده و تحولات کیفی و کمی پیدا می کند تا به سمت فعالیت غیررسمی ، غیرمتمرکز ، شبکه ای و پوشیده میل بکند. البته هنوز فعالان دانشجویی در دوره گذار و فترت بسر می برند و به نوعی می شود گفت دوره گذار بحرانی و طولانی شده است. آنها هنوز نتوانسته اند راهبردها و روش های متناسب با شرایط جدید را پیدا کرده و در فضای دانشجویی جا بیندازند.»

مهدی عربشاهی یکی دیگر از فعالان جنبش دانشجویی نیز به دوران گذار جنبش دانشجویی اشاره می‌کند و معتقد است:«جنبش دانشجویی بعد از سال ۸۸هنوز نتوانسته گفتمان خودش را شکل دهد و نتوانسته شکل سازمانی مطلوب خودش را پیدا کند. به نظر من این یک دوران گذار است که زیاد به طول نخواهد انجامید و قطعا نسل جدیدتری که وارد دانشگاه‌ها شده‌اند بر این مشکلات غلبه می‌کنند. من فکر می‌کنم که به زودی جنبش دانشجویی دوباره سر بلند خواهد کرد و این دوره‌ی رخوت و رکود نسبی را پشت سر خواهد گذاشت»

آینده برای جنبش دانشجویی

هرچند فضای کنونی دانشگاه ها بس امنیتی است، اما فعالان دانشجویی به آینده این جنبش خوش بین هستند؛ آنان معتقدند این حجم از سرکوب و خفقان که در دانشگاه ها حاکم است خود نشان دهنده بلوغ دانشگاه و گسترده تاثیر گذاری این نهاد در جامعه ایرانی است. دانشجویان به واسطه نزدیکی خود با متن جامعه و با توجه به ویژگی های سنی و توان ارتباطی و برخورداری از آگاهی، از قدرت بالایی برای تاثیرگذاری برخوردارند. همین مسئله موجب می‌شود تا نهادهای امنیتی، با حساسیت بیشتری جنبش دانشجویی را تحت فشار قرار دهند.

در همین رابطه علی افشاری با اشاره به لزوم تلاش برای زنده نگاه داشتن فضا و تداوم مقاومتمی گوید: «در حال حاضر زنده نگاه داشتن فضا و تداوم مقاومت در برابر تهاجم استبداد دینی ضرورت دارد. اما پیش از آن حفظ عرصه عمومی در دانشگاه و حفظ موجودیت جنبش دانشجویی و نقادی در دانشگاه در اولویت است. در مقطع کنونی به دلیل فشارهای طاقت فرسا نباید انتظارات زیادی داشت. رویکرد حداقلی با تاکید بر بازسازی و تدوین راهبرد و شکل فعالیت تازه در داخل دانشگاه ها و جلب اعتماد بخش های مختلف دانشجویان می تواند کارساز باشد.»

حاکمان در جمهوری اسلامی، گمان می‌کنند با اعمال فشار، تعلیق، اخراج و بازداشت دانشجویان توانسته اند بر جو دانشگاه ها کنترل پیدا کنند؛ فعالان دانشجویی اما به آینده این جنبش بسیار امیدوارند؛ آنان معتقدند سکون فعلی آتش زیر خاکستری است که به زودی شعله ور خواهد شد.

این همان ملاحظه و ارزیابی مهمی است که دانشجویان دانشگاه علم و صنعت در بیانیه اخیر خود مورد تاکید قرار داده اند: «جامعهی ما، در جوار یک انفجار بزرگ است. دیگ جوشانی است که به خاطر آزار از خروج پر سروصدای بخار آن، چوب کبریتی در سوپاپ آن فرو شده است. بی شک این بغض فروخفته و خشم پنهان در زیر پوست جامعه ی ایران روزی از جایی نامعلوم بیرون خواهد زد و آنچه مسلم است ویرانی خانه ی سست اقتدارگرایان و مستبدان حاکم بر ایران است. به امید آنکه آن روز، شادی و آزادی و آبادانی نصیب ملت و کشور شود.»

منتشر شده در ندای سبز آزادی

من او را دوست داشتم

2011-12-02T16:12:00.001-08:00

شهامت از آن آنان است که خودشان را یک روز صبح در آینه نگاه می کنند و روشن و صریح این عبارت را به خودشان می گویند ، فقط به خودشان : "آیا من حق اشتباه کردن دارم ؟" فقط همین چند واژه ...
شهامت نگاه کردن به زندگی خود از رو به رو ... و هیچ هماهنگی و سازگاری در آن ندیدن . شهامت همه چیز را شکستن ، همه چیز را زیر و رو کردن ...
به خاطر خودخواهی؟ خودخواهی محض؟ البته که نه ، نه به خاطر خودخواهی .. پس چه ؟ غریزه بقا؟ میل به زنده ماندن؟ روشن بینی؟ ترس از مرگ؟
شهامت با خود رو به رو شدن . دست کم یک بار در زندگی . رو به رو با خود . تنها خود . همین.
"حق اشتباه" ترکیب بسیار کوچکی از واژه ها ، بخش کوچکی از یک جمله ، اما چه کسی این حق را به تو خواهد داد؟
چه کسی جز خودت؟

یکی از بدترین عادات کتاب خونی من اینکه خیلی خیلی کم "رمان" می خونم، و با اینکه می دونم این عادت بدی هست ولی هنوز به سختی ترکش می‌کنم و به سختی سراغ کتاب های داستانی میرم.
همین چند روز پیش تو اوج مخ گوزگی خودم بودم که یه کتاب بنفش توی کتاب خونه چشمم رو زد، وسوسه شدم بخونمش گفتم شاید خوندن یه داستان یه کم حالم رو عوض کنه، همون که کتاب رو برداشتم 100 صفحه اولش رو خوندم، یه جورایی خوشم اومده بود و دوست داشتم تا آخر داستان رو بخونم، از اون رمان های معدود دوست داشتی برای من.
خلاصه اینکه این رمان رو خوندم تا آخرش و الان مدام دارم به این فکر میکنم که:
«آیا آن دخترک لجباز ترجیح نمیداد پدر خوشحال تری داشته باشد؟»
اگر نخوندیشن پیشنهاد میکنم حتما براش وقت بذارید...
همین دیگه

بُگذارم و بُگذرم ، غمگنانه و شاد ، ماتحت گشــاد و دل آزرده ..... !

2011-12-02T14:09:00.001-08:00

من لولیتایی می شناختم نقاش ِ طبیعت ِ بی جان خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد دیپلمه ریاضی و ناراضیراننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو مربوط به زمانه ای که ناگاه همه چیز از دست رفت از هر سو

ایران

احمد گفت :

آی لولیتا !منم سوار خسته ِ سرنوشت که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شدعاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش دیپلمه ریاضی و ناراضی نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی هیچ کجای ایرانهالوژن ِ عظیم ِ امید که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله نه آنقدر دروغگوکه بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو نه نسلم آرمانی دارد اصلا که از دست رود

نه پولی که بگریزم نه کونی که هَم کِشمیا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویش نخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بـُــــگذارم و بُـــــگذرم غــــمگــنانه و شـــاد ما تحـــــت گــــشاد و دل آزرده

این رفتار ها غرب را علیه ایران متحد می‌کند

2011-12-02T14:07:00.001-08:00

تحلیل حسین علیزاده، دیپلمات مستعفی ایران از نتایج حمله به سفارت انگلیس:

تحریم بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران و عکس العمل مجلس شورای اسلامی به این تحریم، جرقه فصل جدیدی از اختلافات میان ایران و انگلستان بود، در حالی که اقدام مجلس شورای اسلامی، با واکنش تند دولت انگلستان همراه بود، جرقه‌ای دیگر تبدیل به آتشی شد که در میان این دو کشور زبانه کشید. حمله عده‌ای که حاکمیت ایران آن‌ها را دانشجو می‌خواند به سفارت انگلستان با واکنش گسترده‌ای از سوی بریتانیا و دیگر هم پیمانان آن مواجه شد، واکنشی که به نظر می‌رسد روابط ایران و جهان غرب را روز به روز تیره‌تر از گذشته کند.
برای تحلیل روابط این روزهای ایران و انگلستان به سراغ حسین علیزاده معاون سابق سفیر ایران در فنلاند رفته‌ایم، آقای علیزاده پس از اعتراضات مردمی به کودتای انتخاباتی در سال ۸۸ در حمایت از مردم ایران از سمت خود استعفا داده بود.

پرسیدیم که کاهش سطح روابط ایران و انگلیس به سطح کاردار در عرف دیپلماتیک به چه معناست و چه تاثیری در روابط دو کشور دارد و علیزاده اینگونه توضیح داد: «تنزل روابط به این معنی است که روابط به صورت تنش آلود در آمده است، این بحث نمادین کاهش روابط به سطح کاردار است اما به معنی عملی چون حضور سفیر ابزار کامل را برای پیش برد اهداف اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و... در اختیار دو کشور قرار می‌دهد در حالی که این توانمندی در کاردار وجود ندارد و کاردار نماینده تمام و کمال نظام خودش در کشور پذیرنده نیست، همین باعث می‌شود تا فعالیت‌ها با کندی و تاخیر صورت بگیرد و قطعا مناسبات دو کشور از سرعت خواهد افتاد.»
از این دیپلمات پیشین پیرامون رابطه این دو کشور در گذشته پرسیدیم و علت ایجاد چنین تنشی در روابط این کشور را جویا شدیم: «بررسی این ارتباط‌ها در گذشته بحث گسترده‌ای را می‌طلبد، اما می‌توان گفت این روابط در طول تاریخ همواره تنش آلود بوده است، همواره نگاه منفی در ایران نسبت به انگلستان وجود داشته است و در تحولات اخیر نیز شاهد هستیم که انگلستان پیشتاز تحریم بانک مرکزی بوده است که به گمانم جرقه این حوادث اخیر یعنی مصوبه مجلس و حمله به سفارت انگلیس را می‌توان در همین امر جستجو کرد، معتقد‌ام ترس از این‌که تحریم بانک مرکزی از سوی بریتانیا سرمشقی برای سایر کشور‌ها شود، زمینه‌ساز چنین اقداماتی است. دولت جمهوری اسلامی سعی می‌کند تا حد ممکن بریتانیا را تحریک نکند، اما در ورای این رفتار رسمی با استفاده از گروه‌های فشار سعی می‌کند تا دولت انگلستان را تحت تاثیر قرار دهد»
بسیاری از کار‌شناسان معتقدند وقایع چند روز گذشته باعث اعمال فشار هر چه بیشتر به ایران می‌شود، و رویکرد ایران در تولید هرچه بیشتر فضای تنش آلود کار ساز نیست، از علیزاده در مورد آینده این تنش‌ها و حاصل این تنش‌ها برای ایران در جامعه بین الملل پرسیدیم: «برای پاسخ باید نگاه کنیم به وزن این دو کشور در نظام بین الملل، و بعد درگیری پنجه به پنجه این دو کشور را بررسی کنیم، ما از وزن دولت انگلستان در نظام بین الملل با خبر هستیم، لندن یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی جهان هست و به هر حال انگلستان در حوزه سیاست تاثیر زیادی در جهان دارد و متحدین قدرتمندی را نیز در جهان دارد و در مقابل جمهوری اسلامی را داریم که متحدین بزرگی و حتی جایگاه خوبی در منطقه نیز ندارد، و با اختلافات داخلی فراوانی هم در عرصه سیاسی روبرو است و وضعیت اقتصادی سختی نیز دارد و در این شرایط خصوصا پس از حمله به سفارت انگلستان تصور می‌کنم که دولت انگلستان به طور قطع و یقین از توانمدی‌های خود استفاده خواهد کرد و مسئله تشدید تحریم‌ها بیش از پیش بالا خواهد گرفت و چه بسا تحریم نفت هم جزئی از این اقدامات باشد و البته بحث حمله نظامی نیز را می‌توان متصور شد. این درگیری بین دو نیروی غیر متوازن است و آینده آن را می‌شود پیش بینی کرد.»
این درگیری‌ها و تنش میان ایران و انگلستان در حالی همچنان ادامه دارد که به نظر می‌رسد روزهای سخت تری برای دولت ایران در پیش خواهد بود، واکنش کشورهایی همچون نروژ، هلند، آلمان، فرانسه و ایتالیا نشان می‌دهد که حمله اخیر به سفارت انگلستان پیامد‌های سنگینی برای دولت ایران در جامع بین الملل همراه خواهد داشت.

منتشر شده در ندای سبز آزادی

جنگ و تحریم، دموکراسی‌خواهی را زمین‌گیر می‌کند

2011-12-01T15:08:00.001-08:00

گفتگو با احمد سلامتیان

تهدید‌ها از ادعای امریکا در دست داشتن ایران در طرح ترور سفیر عربستان آغاز شد و با گزارش آژانس سرعت بیشتری گرفت. گمانه زنی‌ها خبر از تحریم‌های سنگین علیه ایران می‌داد و حتی صحبت‌هایی مبنی بر احتمال استفاده غرب از گزینه نظامی نیز به گوش می‌خورد. در ادامه همین روند انگلستان بانک مرکزی و فرانسه نفت ایران را تحریم کردند تا آغاز کننده دوره تازه فشار‌ها بر ایران باشند.

گفت‌وگو با احمد سلامتیان، نماینده پیشین مجلس و تحلیلگر مسائل سیاسی پیش از حمله دانشجویان بسیجی به سفارت انگلیس صورت گرفت که برگ دیگری از ماجراجویی‌ها و تنش‌آفرینی‌هایی است که وضعیت ایران را در جامعه بین‌الملل بیش از پیش پیچیده می‌کند.

آقای سلامتیان با توجه به تحریم‌های جدید و بالا گرفتن اختلاف‌ها، به نظر شما کدام گزینه‌ها برای اعمال فشار بیشتر به ایران در الویت غرب قرار دارند؟
آن طورکه از لحن تهدیدآمیز متقابل بین ایران و ایالات متحده امریکا و متحدینش از جمله اسراییل بر می‌آید به نظر می‌رسد که جمهوری اسلامی وارد یک نوع منطق مقابله لفظی شده است، منطق مقابله لفظی در هربرخوردی یک حدی دارد. متاسفانه روند تقابل بین ایران و معارضینش در صحنه بین المللی الان وارد مرحله رجزخوانی و تهدید شده اما مشخص است که تناسب نیروی نظامی در دو طرف، تناسب عادی نیست.
من در مرحله کنونی برخوردهای با ایران برخورد نظامی فراگیری باشد احتمالش را کم می‌بینم اما غیر ممکن نمی‌بینم. عملا در این دعوای لفظی، ایران و معارضان او وارد یک نوع جنگ شبیه به رقص شمشیر در لبه یک پرتگاه شده‌اند. با نشان دادن برق شمشیرطرفین یا اطراف درگیری آن‌ها وارد بازی می‌شوند. دراین درگیری به‌رغم اینکه منظور، تحت تاثیر قرار دادن رقیب است اما یک جایی امکان دارد یک تکه سنگ یا خورده ریگی از زیر پای یکی از شرکت کنندگان این نمایش رد شود و کنترل از دستشان خارج شود.
مساله تحریم‌ها در مرحله کنونی چنین معنایی به خود گرفته به خصوص پس از صدور قطعنامه اخیر آژانس و بالا رفتن لحن فضای مربوط به تهدیدی که برنامه هسته‌ای ایران ممکن است داشته باشد یا ممکن است حس شود.
در وضعیت کنونی من اقدامات مربوط به تحریمهای اقتصادی جدید را در واقع به نحوی عدم توانایی ورود به مرحله جنگی می‌دانم که با تقویت اقدامات مربوط به محاصره اقتصادی جبران می‌شود.

همان طور که گفتید دولت ایران و دولت‌های غربی وارد سطحی از درگیری شده‌اند. در این میان نیروی سوم یعنی مخالفان سیاست‌های دولت ایران که یا به زندان افتاده یا تحت فشار قرار گرفته‌اند و برخی نیز در خارج کشوربه سر می‌برند؛ مخالف تحریم‌های سنگین علیه ایران هستند. نقش این نیرو را در معادلات داخل و خارج کشور چگونه ارزیابی می‌کنید؟

کسانی که در حال حاضر مسوولیت اداره دولت را به دست گرفته‌اند و بیشتر تصمیم گیرندگان اخیر کسانی بودند که به نوعی قطار ایران را با سرعت به طرف برخورد می‌کشانند.
عملا می‌توان گفت تصمیم گیرندگان دولت ایران در ایجاد فضای برخورد با تندرو‌ترین کسانی که شاید از چندین سال قبل می‌خواستند بحران خارجی و بین المللی را به صحنه تسویه حساب نهایی با نظام جمهوری اسلامی تبدیل کنند؛ به نوعی اشتراک مساعی داشتند. اگر چه ممکن است هدف واحدی نبوده باشد اما نتیجه عمل در این مسیر مکمل یکدیگر بوده است.
متاسفانه نیروهای مخالف داخلی و خارجی ایران فاقد روابط گسترده بین‌المللی و حضور وسیع در رسانه‌های جهانی هستند تا بتوانند از روند افزایش تنش جلوگیری کنند. در حقیقت عملا خود آن‌ها به نوعی گرفتاراین افزایش تنش هستند و نسبت به آن، عکس‌العملی رفتار می‌کنند.
هر زمان که حرکت اعتراضی یا کوشش برای دموکراسی‌طلبی یا اصلاحات در داخل ایران بالا گرفته تاثیر عملی را از کسانی که ادعا داشتند در برخورد با جمهوری اسلامی جز از راه برخورد با خشونت و نهایتا برخورد نظامی کار دیگری نمی‌توان کرد، سلب کرده است.
عملا مهم‌ترین نیروی مقابله کننده با بالا رفتن تنش و به نوعی دیگر نیروی باز دارنده از شدت گرفتن این بحران، بالاگرفتن صدای آزادی خواهی و آزادی طلبی در ایران است. از همین روست که فعالان گرایش‌های مختلف سیاسی ایران حقیقتا نسبت به این امر اتقاق نظر دارند که هرنوع نظامی شدن بحران ایران بر ضد دموکراسی خواهی خواهد بود و نیروهای دموکراسی طلبی که در دل جامعه تازه دارند رشد می‌کنند تحت تاثیر فضای پر تنش خشونت، منفعل می‌شوند.
عمده‌ترین کاری که در شرایط کنونی این نیرو‌ها می‌توانند انجام دهند عبارت است از تقویت کوشش‌های داخلی برای دموکراسی خواهی و مشارکت طلبی در داخل جامعه ایران و اعلام رسای اینکه ایران دموکراتیک خواستار تندروی، افراطی‌گری و تنش زایی در صحنه بین الملی نیست. در غیر این صورت در هر شکل دیگر از نیروهای دموکراسی خواه به عنوان نیروهای یدکی، به نوعی استفاده ابزاری می‌شود.
عمده‌ترین تکلیف نیروهای مخالف جنگ در ایران و نظامی شدن بحران این است که نشان دهند در صحنه داخلی ایران حضور دارند و می‌توانند تناسب قوای داخلی درون ایران را به هم زنند.
این در حالی است که ابزارهای لازم را در اختیار مخالفان جنگ چه در داخل و چه در خارج ایران نمی‌بینم تا بتوانند با پویایی خود بخش عمده‌ای از کشورهای غربی و حاکمیت ایران را به طرف یک نوع برخورد اجتناب ناپذیر سوق دهند.

این تهدید‌ها و تشدید اختلاف‌ها چه تاثیرات مثبت یا منفی بر روی جامعه مدنی و طبقه متوسط شهری ایران می‌گذارد؟
این تحریم‌ها را از موضع قدرت نمی‌بینم بلکه از موضع لاعلاجی می‌بینم. کشورهایی که به نحوی پرونده هسته‌ای ایران را تا این اندازه به عنوان یک تهدید صلح بین المللی و موقعیت خود قلمداد می‌کنند در شرایط و اوضاع کنونی که ابزار دیگری برای مقابله با این برنامه ندارند عملا تحریم‌های اقتصادی را به عنوان حداقل کاری که از دستشان بر می‌آید اجرا می‌کنند.
به همین ترتیب این تهدید‌ها علی رغم هیاهوی تبلیغاتی، به عنوان تهدیدی نهایی که بتواند عملکرد حاکمیت ایران را به زانو در آورد تبدیل نشده است.
ما نمونه‌های دیگری در طول تاریخ در ارتباط با تحریم‌های اقتصادی و گسترش آن در مورد کشور عراق ونظام صدام حسین داریم. این نوع تحریم‌ها حتی در شدید‌ترین وجه خود بدل به یک نوع محاصره اقتصادی می‌شوند که بیشتر جنبه فرسایشی داشته و فضای تنفس اقتصادی را برای کل کشور محدود‌تر می‌کنند. در چنین شرایطی حتی به گسترش بازار سیاه اقتصادی کمک می‌کند که دست‌اندرکاران امور امنیتی کشور مورد تحریم می‌توانند ازیک شیوه رانت خواری استفاده کرده و بیشتر از منابع تحریم بهره ببرند.
در مقطع کنونی درست است که هر یک از دولتهای غربی یعنی انگلستان، امریکا و فرانسه ظرف ۴۸ ساعت تحریم‌هایی از نوع متفاوتی بیان کردند اما به نظر می‌رسد که با همدیگر هماهنگ شده است. یکی فضای امور مالی و بانکی را هر چه بیشتر تنگ‌تر کرده، دیگری پتروشیمی را نشانه گرفته و دیگری نفت را. همه این‌ها گویای این مطلب است که کشورهای داخل شورای امنیت و داخل آژانس برای اینکه بتوانند اجماع اعضای پنج گانه دارای حق وتوی شورای امنیتت را کسب کنند در آنجا از حداکثرهای خود مقداری عدول کرده‌اند اما راساً اقدام کرده‌اند به یک نوع تحریم‌هایی که عملا اعضای دیگر شورای امنیت گرچه دررای دادن مخالف آن خواهند بود ناگزیر به آن تن می‌دهند و توانایی مقابله اساسی با آن را ندارند. چون بالاخره اقتصاد ایران در فضایی زندگی می‌کند که هم از نقطه نظر فروش نفت و بازار مالی و از نقطه نظر خرید از محل درآمد نفتی هنوز به مقدار بسیار زیادی به بازارهایی که یا در تحت کنترل این کشورهاست یا تحت نفوذ این کشورهاست، وابسته است.
در مرحله نهایی حتی روسیه و چین بنا به ملاحظات استراتژیک دیگر توانایی مقابله جدی با سه عضو دیگر شورای امنیت را ندارند و به این اندازه پیش می‌روند که زمینه بدل به یک میدان تقابل با سه عضو دیگر شورای امنیت شود.
هدف اصلی این تحریم‌ها تضعیف شدن کل اقتصاد ایران است و در ‌‌نهایت طبقه متوسط جامعه ایران لطمه اصلی را می‌خورند بنابراین روند تضعیف اقتصادی ایران به نوعی خواهد بود که کشور را ضعیف و ضعیف‌تر می‌کند و در برخورد‌های بعدی توانایی مقاومتش هم کمتر می‌شود.
خروج از این دایره بسته و این نوع دور فاسد جز اینکه بالاخره سردمداران حاکمیت ایران متوجه شوند که گره‌ای که با سرانگشت دیپلماسی و سیاست عاقلانه در داخل ایران می‌توان باز کرد تن دادن به دندان تهدید و ورود به سراشیبی تهدید نظامی نیست، می‌سر نخواهد بود. چون وضعیتی برای ایران به وجود می‌آورد که روز به روز کل جامعه، موجودیت کشور و تمامی دستاوردهای نه ۳۰ سال گذشته بلکه چندین دهه گذشته می‌تواند به صورت جدی زیر سوال برود.
امروزه درایت و سیاست حاکمان برای اینکه تمام توان دیپلماسی را بکار ببرند برای پیشبرد اهداف خودشان در دنیا مهم‌ترین ابزار برای تامین امنیت ملی است. افسوس و صد افسوس به طور کلی حاکمان کشور ما در وهله کنونی چنان غره به تناسب قوای ایجاد شده در داخل کشور هستند که فراموش کرده‌اند این حکمت نهفته در شعر سعدی: گربه شیر است در گرفتن موش/ لیک موش است در مصاف پلنگ.
اگر بنا باشد ضابطه روابط سیاسی در داخل و فضای بین المللی فقط به رابطه قلع و قمع و غلبه سیف و شمشیر باشد و هیچ ابزار دیگری در این فضا بکار گرفته نشود قطعی است که برنده میدان جنگ تمام عیار در این جنگ کسانی هستند که ابزار بیشتری دارند. متاسفانه این هشدارعاقلانه مثل اینکه در گوش حاکمان ایران نمی‌رود یا اگردر گوش بعضی کسانی می‌رود جرات ندارند که لااقل مثل شرایط ایران زمان قبول آتش بس جنگ ایران و عراق، اگر به این نتیجه رسیدند که تناسب بین قوای می‌دانی در فضای داخلی و بین المللی تناسب قوایی نیست که بتوانند به سود آن‌ها باشد بتوانند به نوعی تحمل ترمز کردن این سیاست را قبول کنند و به جای نوشیدن جام زهر، جام شهد و ادامه حیات را بنوشند.
کسانی که رمانتیک صحبت می‌کنند ومی گویند منتظر روز عاشورایی و دفاع عاشورایی هستیم یک نوع سوء استفاده از یک مثال نمادین تاریخی دارند چرا که هیچ دولت عاقلی در شرایط سنگین پر خطر و پر تنش بین المللی کنونی این فشار‌ها موقعیت مردم کشور خود را به خطر نمی‌اندازد.

آیا از دیدگاه شما دخالت بشردوستانه همانند مدل لیبی یا مدلهای دیگر در ایران امکان پذیر است و آیا در صورت وقوع به سود مردم است؟
متاسفانه نظام بین المللی نظامی بی‌طرف و در جهت حکمروایی خوب بین المللی نیست. این نظام هم درگیر تناسب قوای کشورهای مختلفی است که هر یک قرائت خاصی از دخالت بشر دوستانه در چارچوب منافع خود دارند. از جهت دیگر دخالت بشر دوستانه همانند آنچه در مورد لیبی یا برخی از کشورهای افریقایی اجرا شد باید با در نظر گرفتن اهمیت ابعاد مساله ایران نه به خاطر وسعت جغرافیایی آن مورد بررسی قرار گیرد.
نباید فراموش کرد ایران با ۱۸ مرز مختلف، به نوعی با تناسب قوا در کلیه فضاهای ژئوپولیتیک جهانی کنونی پیوند خورده است. در شمال از یک سو با بحران قفقاز از یک طرف بحران کشورهای آسیای مرکزی، افغانستان و پاکستان دریای عمان و خلیج فارس، عراق و بحران‌های دیگر در ترکیه مواجه است. لشکرکشی به درون این مجموعه و به نوعی نظامی کردن این مجموعه در حقیقت، جعبه شگفتی را باز می‌کند که معلوم نیست بتوان به سهولت آن را بست.
از سوی دیگر عده‌ای شرایط کنونی ایران را با شهریور ۲۰ مقایسه می‌کنند که مقایسه بسیار نابجایی است. شهریور ۲۰ در جنگ بین الملل دوم و در شرایطی رخ داد که در مرحله نهایی با ۴۰ میلیون کشته در سطح جهانی تعیین تکلیف کلی برای وضعیت جهان می‌کرد.
فراموش نکنید در آن زمان ایران را پل آزادی می‌خواندند به این علت که با یک اراده و تصمیمی وارد ایران شدند که دولت مرکزی متمرکز آن زمان از نقطه نظر مالی و اقتصادی بیشتر وابسته به کشورهایی بود که به ایران حمله کرده بودند. به این علت آن حکومت که از درون هم پوسیده شده بود به سرعت فروپاشید. برخی از مردم حتی نسبت به هواپیمای متفقین در یک دوره عکس العمل شدیدی نشان ندادند و متفقین توانستند به سرعت کنترل کشور را در دست بگیرند.
اما فراموش نکنید این کشور وضعیت دیگری برای جنگ ایران و عراق داشت. تصوری که برای صدام حسین به وجود آورده بودند این بود که ۴۸ ساعته مثل شهریور ۲۰ نظام ایران را در هم خواهد پاشید و جنگ به نفع صدام حسین و حامیانش به پایان خواهد رسید. واقعیت نشان داد ۴۵ روز بعد از شروع جنگ و به عبارت دیگر ۴۸ ساعت بعد از شروع جنگ معلوم بود که ایران اختیار نیروهای خود را دوباره به دست گرفته و از طریق بسیج همین نیرو‌ها جنگ را تا هشت سال ادامه داد.
در این جنگ ۴۸ کشور مختلف به نوعی به عراق اسلحه فروختند و ۲۴ کشور از همین تعداد نیز به ایران اسلحه می‌فروختند. جنگی که ایران و عراق را به فضای بهره جویی و سود طلبی تبدیل و برخی ازکشور‌ها را به فروشندگان بزرگ اسلحه تبدیل کرد.
ما امروز در ایران با چنین وضعیتی مواجه نیستیم. شرایط مثل شهریور ۲۰ و وضعیت جنگ ایران و عراق هم نیست. امروز لشکرکشی به ایران تحت هر عنوانی حتی مداخله بشردوستانه بسیار مشکل و حتی تقریبا محال است.
اینکه بتواند چنان اجماع بین المللی و بشردوستانه وجود داشته باشد تا نیروهای حاضر در این درگیری خود قدم به قدم وارد کشمکش‌های درونی داخل چنین فضایی نظامی شده‌ای نشوند و از جهت دیگر وضعیت کنونی کشور ایران، احساسات مردم و بالاخره نیروهای نظامی مسلح گوناگون داخل ایران به هیچ وجه قابل مقایسه با شهریور ۲۰ نیستند.
متناسب با چنین وضعیتی این نکته را باید در نظر گرفت در نوع مداخله نظامی در ایران حداقل با شرایط و ضوابط کنونی دارای سرنوشتی به شدت خونبار‌تر، پر هزینه‌تر و سخت‌تر از سرنوشت مداخله نظامی در عراق و افغانستان خواهد بود.
فراموش نکنید فردای یازده سبتامبر و تصور خام آقای بوش که تصور می‌کرد پس از پایان جنگ سرد دوران سیطره یک جانبه گرایی امپراطوری جهانی امریکا باز شده است، امروزه دنیا به طرف چند قطبی در حال حرکت است.
من به‌‌ همان اندازه که در مورد مساله مداخله نظامی تحت هر عنوان یا مداخله‌گری افراطی تحت هر عنوانی مخالفم و آن را به نفع جنبش دموکراسی خواهی در ایران و در شرایط کنونی جهانی مسیر مفید و مطلوب به نفع جنبش دموکراسی خواهی نمی‌بینم، به‌‌ همان اندازه هم معتقدم که در دنیای کنونی هیچ دموکراسی طلبی و صلح خواهی بدون همبستگی بین المللی و استفاده از آغوش باز افکار عمومی جهانی نمی‌تواند کار خود را به جلو ببرد اما این به معنای یک مبارزه ممتد و مستمر است.
ما در حوادث دو سال گذشته دیدیم که جنبش اعتراضی در ایران مشهور به جنبش سبز دارای چه نوع محبوبیتی بود و به سرعت در بین افکارعمومی کشورهای غربی به خصوص اروپایی و ایالات متحده امریکا نفوذ کرد.
محبوبیتی که فکر می‌کنم بیش از آنچه ناشی از توانایی افکار، احزاب گروه‌ها و شخصیت‌های ایرانی برای جذب این همبستگی باشد ناشی از همین درک ضرورتی بود که جامعه و افکار بین‌الملل هم در کشورهای گوناگون متوجه هستند که مشکل ایران اگر بدل به مشکل نظامی شود به کابوسی برای همه کشور‌ها تبدیل و به ملتهای گوناگون لطمه می‌زند.
بنابراین در ارتباط با جنبش دموکراسی خواهی در ایران باید همبستگی بیشتر نشان داد.
ما هنوز در سطح جهانی به یک دهم یا یک صدم همبستگی کشورهای اروپای غربی با جنبش همبستگی سندیکای سولی لاردوس نرسیده‌ایم. چطور می‌شود که ناگهان و به سرعت این فکر مطرح می‌شود که راه حلی جز راه حل مداخله جویانه و ضد بشری نظامی وجود ندارد.
به نظر من بیش اینکه این تحلیل ناشی از تحلیل واقعی تناسب قوای بین المللی و مسایل و مشکلات آن باشد ناشی از عجز نیروهای درگیر در درک مرحله تاریخی است چرا که مبارزه برای دموکراسی خواهی در ایران به دلایل مختلف مبارزه‌ای است که تاثیر اساسی در تعیین سرنوشت و نحوه عمل کل خاورمیانه و کل جهان خواهد داشت.
چنین مبارزه‌ای ارزش و اعتبار استمرار پیگیری و کنترل تمامی گرایشاتی را دارد که می‌تواند روند سیاسی دیپلماتیک را به راههایی که به ظاهر سهل و ساده به نظر می‌رسند اما در واقع غیر ممکن هستند تمام کند؛ مثل تهدید و ارعاب نظامی یا حتی محاصره اقتصادی که به قیمت فلج کردن اقتصاد یک کشور و زمین گیر کردن طبقات اجتماعی باشد که عملاً تکیه‌گاه تامین دموکراسی خواهی و صلح طلبی در این منطقه هستند.

منتشر شده در ندای سبز آزادی

احمدی‌نژاد علیه احمدی‌نژاد

2011-11-29T15:01:00.001-08:00

یک احمدی‌نژاد شیفته و یک احمدی‌نژاد مخالف سرسخت جریان موسوم به انحرافی است، احمدی‌نژاد مخالف که سابقه فعالیت در سپاه پاسداران و قرارگاه ثار الله را در کارنامه خود دارد، اختلافش با دولت و برادرش پس از روی کار آمدن کردان آغاز شد و منجر به اخراجش از بازرسی نهاد ریاست جمهوری شد، داوود مدتی در معاونت اطلاعات بسیج پیش از دفاع مقدس فعال بوده و زمان حضورش در معاونت اطلاعات بسیج همزمان با دوره قالیباف بود که حاصلش اختلاف شدید با شهردار فعلی تهران است. او پس از اخراجش از نهاد ریاست جمهوری وقتی بر هجم انتقاداتش به دولت افزود و حتی از ستاد پدافند غیر عامل نیز استعفا داد تا دیگر ارتباطی با دولت برادر خود نداشته باشد.

از شباهت تا اختلاف

می گویند که داوود احمدی‌نژاد شباهت های زیادی به برادرش دارد، می گویند او هم ساده زیست است و به تجملات علاقه ای ندارد و همچون برادرش ساده لباس می پوشد و حتی ریش و موهایش را نیز همانند برادرش اصلاح می کند و در همان محله برادرش، نارمک زندگی می‌کند.
اما شباهت در آرایش مو و لباس و حتی محل زندگی دلیل نمی شود که در دیگر مناسبات نیز این دو برادر شبیه به هم باشند و همانند هم فعالیت کنند.
داوود احمدی‌نژاد هر جا که سخن از حمله به جریان انحرافی باشد در خط مقدم است، و تندترین انتقاد‌ها به دولت و همراهان دولت را می توان از زبان او شنید.
اختلاف این دو برادر نیز از ابتدایی ترین روز های تولد جریان موسوم به انحرافی آغاز شد، از روزی که کردان منصوب شد، تا این روزها که او یکی از جدی ترین منتقدان دولت برادرش است.
او در مصاحبه های مختلف به اطرافیان دولت تاخته است، به طور مثال وی خروجش از نهاد ریاست جمهوری را به این شکل تعریف می‌کند: «به من گفتند در مقابل جریان انحرافی نایست و اگر غیر از این باشد، نمی‌توانیم تو را تحمل کنیم. من هم پاسخ دادم که من نه هیچوقت سجده بر شیطان کرده‌ام و نه هیچگاه خود را تحمیل کرده‌ام. اطاعت پذیری من از ولایت است. لذا به ما گفتند: "برو" و من هم اعلام کردم که باید رسماً اعلام کنید تا بروم و آنها هم دو نامه نوشتند که اینجا را ترک کن.»
داود احمدی‌نژاد در ادامه انتقادات تند و صریح به دولت برادرش، مدعی شد که حامیان دولت و یا همان جریان انحرافی در آستانه انتخابات برنامه های گسترده ای دارند و حتی مدعی شد که این جریان وارد فاز نظامی نیز خواهد شد: «جريان انحرافی همچون يک مثالی است که می‌گويد ديگی که برای من نمی‌جوشد بايد سر سگ در آن بجوشد؛ آن‌ها دائما به دنبال اين هستند که آب را گل آلود کنند تا بتوانند ماهيشان را از اين آب گل آلود بگيرند، اين جريان مثل جريان‌های ديگر، از فاز سياسی و فرهنگی شروع کرده است و مطمئن باشيد بر اساس آن اطلاعاتی که ما داريم و خبر ما و اطلاعات ما نيز موثق است، با توجه به اينکه در فاز فرهنگی و سياسی شکست خورده است، می‌خواهد وارد فاز نظامی شود. اوج اين فاز هم‌‌ همان ۱۱ روز معروف بود که حالا بايد ببينيم اين ۱۱ روز يعنی چه؟»

مخالفی از درون
برادر بزرگ زمانی قرار بود چشم برادر کوچک باشد اما حالا حتی روایت "روزی چند صفحه صحیفه نور خواندن احمدی‌نژاد" را هم تکذیب می‌کند تا تبلیغات محمود را در انتساب به آموزه‌های آیت‌الله خمینی هم زیر سوال ببرد. داوود احمدی‌نژاد گاهی سخنانی به زبان می آورد که تنها می توانیم از او بشنویم، وی در سخنانی حامیان برادرش را متهم کرد که قصد دارند تا در مقابل رهبری جمهوری اسلامی بایستند، وی گفت:«بعضی از جریان‌های سیاسی مفسد و منحرف می‌خواهند جلوی ولی‌فقیه زمان حضرت آیت‌الله خامنه‌ای ایستادگی کنند، هرگز اجازه نخواهیم داد گروه یا جریانی این هدیه الهی {ولایت فقیه} را خدشه‌دار کند و با چالش‌هایی که سر راه نظام ایجاد می‌کنند، مسیر نظام را منحرف کنند.»
انتقادات داوود احمدی‌نژاد نسبت به دولت برادرش، وقتی به اسفندیار رحیم مشایی می رسد تند و تیزتر هم می‌شود، وی در سخنانی رحیم مشایی را دروغگو خواند و حتی گفت که چنین فردی را باید کشت:«هر کسی که مدعی شود در کنار امام زمان است دروغ می گوید و باید او را کشت.»
انتقادهای داوود احمدی‌نژاد از حامیان برادرش هر از گاهی پاسخ نیز گرفته است، به طور مثال بولتون نیوز از وبسایت های نزدیک به جریان موسوم به انحرافی چندی پیش در گزارشی مدعی شد که داوود احمدی‌نژاد وقتی به قصد دیدار با برادرش به منزل محمود احمدی‌نژاد آمده بوده، قصد داشته تا سحر و جادویی را در گلدان خانه برادرش خاک کند! تا شاید بتواند سحر و جادوی اطرافیان برادرش را باطل کند! البته این اتهام جالب به شدت از سوی داوود احمدی‌نژاد تکذیب و وی مدعی شد که چندین ماه است دیداری با برادرش نداشته است.
حال و پس از ماه ها که اختلاف این دو برادر همچنان ادامه دارد، به تازگی داود احمدی‌نژاد در اظهار نظری که پیرامون وقایع روزنامه ایران داشت، بار دیگر به نزدیکان برادرش تاخت، و عملکرد جوانفکر را تضعیف نظام دانست، وی در انتقاد از معاون مطبوعاتی محمود احمدی‌نژاد، گفت: «امام(ره) و مقام معظم رهبری تأکید فرموده‌اند که نظام نباید تضعیف شود و این حرف‌ آنها به این معناست که قوه قضائیه، قوه مجریه، مجلس شورای اسلامی و سایر ساختارها نباید تضعیف شوند. حال اگر کسی در مقابل دستور این نهادها ایستاد و آنها را تضعیف کرد، معنای حرکت او چیست؟ مثلاً وقتی قوه قضائیه تشخیص می‌دهد که یک نفر خاطی است؛ اگر او لجاجت بکند و نپذیرد که در دادگاه حاضر شود و یا به سؤالات پاسخ بدهد، مفهوم آن چیست؟ آیا این تضعیف نظام نیست؟.»
برادر رئیس جمهور اسلامی، به نظر می رسد قصد سازگاری با برادر خود را ندارد و همچنان با زبانی تند به انتقاد از حامیان محمود احمدی‌نژاد مشغول است، او که از مخالفان جدی اصلاح طلبان نیز هست و آنان را دشمن انقلاب اسلامی می‌داند، اطرافیان برادرش محمود احمدی‌نژاد را شیطانی می‌خواند و همواره از لزوم برخورد با جریان موسوم به انحرافی سخن می‌گوید.
آیا با نزدیک شدن به انتخابات و سرباز کردن بیشتر اختلافات درونی اصولگرایان، دعوای احمدی‌نژادها هم وارد فاز جدیدی خواهد شد؟ آیا برادر رییس‌جمهور و اعتراض‌های تند و تیزش همچنان از سوی دولت تحمل می‌شود؟

منتشر شده در ندای سبز آزادی

هوشنگ امیر احمدی: معترضان باید برای رابطه با آمریکا فشار بیاورند

2011-11-29T14:56:00.001-08:00

هوشنگ امیر احمدی معتقد است معترضان ایرانی باید به جمهوری اسلامی فشار بیاورند تا به قوانین بین‌المللی تن دهد و در سوی دیگر به اروپا و آمریکا هم فشار بیاورند تا حقیقت‌های ایران را درک کنند و بر سر میز مذاکره بنشینند.

این استاد دانشگاه راتگرز و مدیر مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه ایالتی نیوجرسی می‌گوید اگر معترضان فکر کرده‌اند بدون ایجاد صلح و از طریق آمریکا می‌توان به جمهوری اسلامی فشار آورد، در اشتباه هستند.

با ادعای ایالات متحده در نقش ایران در طرح‌ریزی ترور سفیر عربستان سعودی در واشنگتن و منفجرکردن سفارت اسرائیل در ایران شهر و همین‌طور گزارش اخیر آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای، گمان‌زنی‌ها درباره احتمال حمله اسرائیل یا آمریکا به ایران بالا گرفته است.

هوشنگ امیر احمدی می‌گوید: جمهوری اسلامی باید از جانب معترضان و اپوزیسیون برای قدم گذاشتن در میدان صلح تحت فشار قرار بگیرد.

این بنیانگذار و رئیس شورای آمریکاییان و ایرانیان در دو دهه گذشته به تلاش برای نزدیک‌کردن روابط ایران و آمریکا معروف بوده است تا جایی که برخی از چهره‌های اپوزیسیون جمهوری اسلامی، آقای امیر احمدی را به وابستگی به حکومت ایران متهم کرده‌اند و در عین حال تندرو‌ها در ایران همجون روزنامه کیهان، ‌او را «دلال رابطه با آمریکا» می‌خوانند.

***

فکر می‌کنید اساسا استفاده غرب از گزینه نظامی در مقابل ایران چه‌قدر محتمل است؟

امیر احمدی: به نظر من در کوتاه مدت احتمال جنگ خیلی خیلی پایین است. در میان مدت احتمالش وجود دارد. در دراز مدت هم بستگی به این دارد که جمهوری اسلامی چگونه با امریکا و اسرائیل کنار بیاید.

من احتمال گزینه جنگ در دراز مدت را متاسفانه بالا می‌بینم مگر اینکه اتفاقی این میان بیفتد. منظورم از کوتاه مدت یک سال است، میان مدت دو سال و دراز مدت از سه سال به بالا است.

واقعیت این است که این رابطه بیمار است، سرطان دارد و این سرطان، سرطان کشنده‌ای هم هست که زمان معالجه‌اش دیر شده است و اگر برای درمانش کاری نشود، کشنده است.

به نظر شما معترضان و مشخصا اصلاح‌طلبانی که در جنبش سبز حضور داشته‌اند در واکنش به چنین حمله‌ای چه می‌توانند بکنند؟

اصلاح‌طلبان دارند چوب اشتباهات خودشان را می‌خورند. این نیرو‌ها بیشتر زندگیشان در مخالفت با روابط ایران و آمریکا گذشته است. وقتی که من فعالیت در حوزه ایران و آمریکا را شروع کردم و قصد داشتم این رابطه درست بشود همین نیرو‌ها بزرگ‌ترین دشمن من بودند، و فکر می‌کردند من دیوانه‌ام!

تئوریسین‌های اصلاح طلب معتقد بودند که فعالیت من باعث افزایش قدرت استبداد می‌شود و به ضرر دموکراسی در ایران است و از من می‌خواستند که برای برقراری رابطه میان ایران و آمریکا تلاش نکنم.

پس از همین انتخابات ۸۸ بسیاری از بزرگان این جریان با من تماس گرفتند و خواستند تا در آن دوره زمانی تلاشی برای برقراری ارتباط ایران و آمریکا نکنم تا از این اختلاف‌ها امتیاز بگیرند و بر اساس فشار‌های امریکا بر حاکمیت ایران بتوانند امتیاز بگیرند. این اشتباه است. از ۲۰ سال پیش اشتباه بوده است.

این نیرو‌ها هیچ‌گاه حامی صلح نبوده‌اند. هیچ‌گاه برای برقراری ارتباط ایران و آمریکا تلاش نکرده‌اند. من معتقدم اگر نیروی دموکرات ایران مسائل روابط ایران و غرب را در اولویت قرار می‌داد به اینجا نمی‌رسید.

ببینید هیچ کشوری در دنیا وجود ندارد که در دشمنی با آمریکا باشد و دموکراتیک شده باشد. حتی یک نمونه نمی‌توان مثال زد. این یعنی داشتن رابطه با آمریکا شرط لازم است؛ هر چند شرط کافی نیست.

نکته دیگر این است که دیکتاتور‌هایی که با آمریکا رابطه دارند زود‌تر از کار خود برکنار می‌شوند، از مصر تا تونس و سودان و حتی لیبی این دیکتاتور‌ها را مقایسه کنید با دیکتاتوری‌های کوبا، کره شمالی و ایران.

این ضدیت با آمریکا نه تنها در این حاکمیت‌ها کمکی به نیروهای دموکراسی خواه نمی‌کند بلکه اهرم فشاری علیه این مبارزین است. همینطور که می‌بینید جمهوری اسلامی جنبش سبز را متهم می‌کند به رابطه با آمریکا.

متاسفانه این نیرو‌ها هیچ‌گاه حامی صلح بین ایران و آمریکا نبوده‌اند و همچنان این جنبش دارد اشتباه می‌کند. این‌ها می‌گویند ما ضد جنگ هستیم، ولی نمی‌گویند ما موافق صلح‌ایم.

راه‌حل کنونی برای این معترضان چیست؟ چه‌طور می‌توانند در این باره نقش ایفا کنند؟

ضد جنگ بودن هنر نیست. این روز‌ها همه ضد جنگ‌اند. شیمون پرز هم می‌گوید من ضد جنگ‌ام. اما مهم این است که حامی صلح باشیم و نه تنها ضد جنگ، حامی صلح بودن با ضد جنگ بودن بسیار فاصله دارد.

کسی در ایران پرچم سفید صلح را به دست نگرفته است و این مشکل این نیروهاست.

این جنبش باید از حامیانش بخواد که با پرچم‌های سفید در سرتاسر دنیا برای صلح تلاش کنند. با پرچم‌های سفید به خیابان‌های ایران بیایند. اگر هم بازداشت شوند، بازداشت حامی صلح پیغام دیگری دارد.

می‌خواهم بگویم این جنبش دارد اشتباه می‌کند و به بیراهه می‌رود. مخالفت با جنگ هنر نیست، حامی صلح بودن، حامی آشتی بودن، حامی روابط عادی بودن، است که نیاز است.

جنبش سبز باید از جمهوری اسلامی بخواهد روابط عادی و دیپلماتیک با غرب داشته باشد. ما به عنوان مخالف باید از عادی سازی روابط پشتیبانی کنیم.

جمهوری اسلامی باید برای قدم گذاشتن در میدان صلح تحت فشار قرار بگیرد. اما متاسفانه ایران هیچ‌گاه در این میدان تخت فشار نبوده است. نیروهای دموکرات هیچ‌گاه جمهوری اسلامی را برای اصلاح روابط بین المللی تحت فشار قرار نداده‌اند.

به نظر من تنها راه این است که نیروهای دموکرات به جمهوری اسلامی فشار بیاورند تا به قوانین بین المللی تن دهد و در سوی دیگر به اروپا و آمریکا هم فشار بیاورند تا حقیقت‌های ایران را درک کنند، و بر سر میز مذاکره بنشینند، این صلح به سود دموکراسی خواهی در ایران است. اگر این نیرو‌ها فکر می‌کنند که بدون ایجاد صلح و از طریق آمریکا می‌توان به جمهوری اسلامی فشار آورد، همچون گذشته در اشتباه است.

با این اوصاف اگر آمریکا چنین حمله‌ای به ایران بکند، چه آینده‌ای برای ایران می‌بینید؟

آینده‌ای بسیار بسیار بد، سیاه و تاریک. یادتان باشد که اگر آمریکا قرار باشد حمله بکند، این حمله بسیار گسترده و وسیع خواهد بود، آمریکا زخم نخواهد زد بلکه به شدت حمله خواهد کرد و این حملات می‌تواند ۵۰ سال زیر ساخت این کشور را از بین ببرد، آمریکایی‌ها این کار را می‌کنند تا ایران نتواند از خودش دفاع کند، و این یعنی سال‌ها بد بختی و سیاهی، حتی اگر در طی این جریان حاکمیت هم ساقط شود چیزی عوض نمی‌شود. چیزی نمی‌ماند که ساخته شود.

ایران کشوری با چندین قومیت و مذهب است و بد‌تر از همه اینکه ما رهبری واحد نداریم. در ایران پس از جنگ، فرصتی به رهبران امروز مثل خاتمی و کروبی و موسوی نمی‌رسد. مشخص نیست چه گروهی با چه پشتوانه‌ای وارد میدان شوند. جنگ کمر ایران را می‌شکند و اگر ایران تجزیه نشود باید خوشحال باشیم.

با رخدادهای اخیر و از جمله گزارش آژانس درباره ابعاد احتمالی نظامی در برنامه هسته‌ای ایران، چشم‌اندازتان از رابطه ایران و آمریکا چیست؟

مشکل ایران با آمریکا از زمان غنی سازی شروع نشده است و با غنی سازی هم تمام نخواهد شد این مشکل با انقلاب ۱۳۵۷ شروع شد. این انقلاب از‌‌ همان اول امریکا را مساوی با دیکتاتوری شاه هدف خود قرار داد.

از‌‌ همان اول انقلاب دو کشور مشخصا هدف قرار گرفتند، یکی امریکا و دیگری اسرائیل. هنوز هم که هنوز است این دو کشور هدف این انقلاب هستند. متاسفانه این جریان به شکلی درآمد که حالت دور تسلسل منفی پیدا کرد یعنی هر چه قدر که ما روی این هدف کار کردیم همانقدر هم هدف علیه ما برگشت.

یکی از راه‌هایی که باعث حل این مشکل می‌شود این است که این ضدیت‌ها از بین بروند. ایران هنوز به امریکا در دریچه انقلاب ۵۷ نگاه می‌کند طوری که انگار هنوز هم در تهران شاه است و داریم انقلاب می‌کنیم که شاه و امریکایی‌ها را بیرون کنیم.

از آن طرف امریکا هم دیدی از انقلاب و جمهوری اسلامی دارد که دید آن با باقی انقلاب‌ها فرقی نمی‌کند می‌گوید این انقلاب بدی است و به منافع من صدمه خواهد زد پس بنابراین امریکا هم همواره هدفش این بوده که این انقلاب را رام و یا محدود کند تا گسترش پیدا نکند و موفق نشود.

چه‌طور می‌توان این مشکلات را حل کرد؟

برای حل این مشکلات عمیق، یک راه حل همانطور که گفتم این است که از این نوع تفکر کنار بنشینند که متاسفانه این آسان نخواهد بود زیرا بنیانگذار حکومت جمهوری اسلامی، آقای خمینی این تز گرگ و میش را به میان کشید و هنوز هم آقای خامنه‌ای با‌‌ همان تز به جلو می‌رود. تز گرگ و میش است که هنوز در رابطه ایران و امریکا کار می‌کند.

از آن طرف به نظر من امریکایی‌ها انعطاف پذیریشان نسبت به جمهوری اسلامی بیشتر است. زیرا دید امریکا به انقلاب و جمهوری اسلامی این نیست که این انقلاب و جمهوری اسلامی می‌تواند مرا بکشد. امریکا دید گرگ و میش به ایران ندارد.

آمریکایی‌ها گفتند که عذرخواهی کردیم برای کودتای ۲۸ مرداد. گفتند ما حاضریم با جمهوری اسلامی سر یک میز بنشینیم آن هم نشد. پس از مدت‌ها امریکایی‌ها به این نتیجه رسیدند که نه تنها این حکومت گوش نمی‌دهد و حاضر نیست انعطاف داشته باشد، برعکس هر روز یک حرکت جدیدی می‌کند.

این شد که امریکایی‌ها پس از مدت‌ها به این نتیجه رسیدند که پس راه درست این است که ما هم باید در‌‌ همان خط زور و داد و فریاد و تحریم و تهدید حرکت کنیم مخصوصا که حکومت بیشتر دارد به آن مسیر می‌رود.

این دور تسلسل منفی در سطوح بالا شکل گرفته و این جریان را عمده‌تر کرده است و نیروهای دست سومی نیز به میان آمده‌اند که در این رابطه خراب کاری می‌کنند. مانند اسرائیلی‌ها، عرب‌ها و اروپایی‌ها و نیروهای مخالف حکومت مانند مجاهدین خلق. من همیشه می‌گویم که رابطه ایران و امریکا مانند یک سطح آشغال است که هر کس که از راه می‌رسد تکه‌ای آشغال درون آن می‌اندازد و همین طور انواع و اقسام آشغال‌ها درونش ریخته می‌شود. تندروهای ایران و انگلیس و مجاهدین و عرب‌ها در این سطل آشغال می‌ریزند.

به نظرتان چه کسی می‌تواند این دور منفی را متوقف کند؟

تنها راه حلی که وجود دارد این است که هر دو طرف بنشینند کنار بگویند شاید این درکی که ما از طرف مقابل داریم اشتباه است و ما به طرف مقابل یک شانس بدهیم. یعنی آقای خامنه‌ای بیاید بگوید آقا درست است که آقای خمینی گفت امریکا گرگ است و ما میش. بعد از سی و سال من هم زیاد میش نیستم من هم چیز دیگری شده‌ام و شاید امریکا هم که آن زمان گرگ بود، الان دیگر گرگ نیست، برای اینکه ضعیف شده و آن دنیای دو قطبی از بین رفته است و جریان‌ها عوض شده است. شاید امروز فاصله من با امریکا دیگر فاصله گرگ و میش نیست.

ایران باید یک تجدید نظر اساسی در دیدش نسبت به امریکا بکند و این کار تنها کار رهبری در سطوح بالا و استراتژیک است این واقعا تنها راهش است و من واقعا هیچ راه دیگری را نمی‌بینم. مگر اینکه ایران بپذیرد که آمریکا دیگر آن گرگ و ایران آن میش نیست و می‌شود که با هم کنار آمد.

متاسفانه نیروهایی که ایران را برای امریکا مطالعه می‌کنند درک غلطی به امریکایی‌ها داده‌اند. این نیروهای دست سوم هم از اعراب گرفته تا اسرائیل و ایرانی‌های مخالف با غلو گویی‌هایشان تحلیل‌های غلطی به امریکایی‌ها می‌دهند و چهره خشنی از ایران درست کرده‌اند و این حکومت را به عنوان حکومتی شیطانی معرفی می‌کند.

همین باعث شده تا آمریکا به این نتیجه برسد که باید با مردم ایران حرف زد و نه با حاکمیت، و این غلط است، اما این حرف بی‌معناست، حتی اگر قرار باشد حکومتی سرنگون شود باز باید با حاکمیت حرف زد، در غیر این صورت کاری نمی‌شود کرد.

من معتقدم امریکایی‌ها هم اشتباه کرده‌اند و باید باورشان نسبت به انقلاب ایران را تغییر بدهند و بر اساس آن باید بپذیرند که مشکل داخلی، مشکل داخلی است و مردم این را حل خواهند کرد. این مردم هستند که درباره حقوق بشر و دموکراسی مردم ایران مشکل دارند و نه امریکایی‌ها همانطور که با نحوه اجرای حقوق بشر در عربستان مشکل ندارند. این مشکلات، مشکلات مردم ایران است و آمریکا تنها می‌تواند در حاشیه کمک کند. اما مسائل خودشان را باید خودشان حل کنند، بمب هسته‌ای مسئله و مشکل مردم ایران نیست، مشکل آمریکاست و باید خودش این مشکل را حل کند.

این درست نیست که برای حل مشکلات بین المللی مردم کشوری را تحریک کرد تا حریف حاکمیت شوند، به نظر من این در تحلیل نهایی حتی اگر به نتیجه برسد کار ساز نیست، ایران نه آمادگی یک دگرگونی را دارد و نه اصولا از این اتفاق‌ها چیزی به سود مردم خواهد شد. من معتقدم که مردم ایران با حکومتشان مشکل دارند و ناراضی‌اند، اما معتقدم این مشکل را خود مردم باید حل کنند و حل خواهند کرد با استفاده از روش‌های خودشان و نه به وسیله تحریک آمریکا و غرب.

منتشر شده در مردمک

«اصولگرایان هم نگران تقلب احمدی‌نژاد در انتخابات هستند»

2011-11-29T14:52:00.001-08:00

سعید رضوی فقیه، تحلیلگر و فعال سیاسی، در گفت‌وگو با مردمک به نگرانی‌های اصول‌گرایان درباره انتخابات مجلس نهم اشاره کرده و گفته است که آنان هم نگرانند دولت نتیجه انتخابات را شکل بدهد.

هشدارهای اخیر حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات ایران، درباره تلاش «گروه‌های انحرافی مختلف» برای فعال‌شدن در انتخابات مجلس و همین‌طور تشکیل ستاد پیشگیری از وقوع جرایم انتخاباتی از سوی رئیس قوه قضاییه، نشان‌دهنده حساسیت اصول‌گرایان درباره نقش دولت و چهره‌های محوری آن از جمله اسفندیار رحیم‌مشایی در انتخابات آینده مجلس است.

این انتخابات برای همه جریان‌های سیاسی فعال در ایران اهمیتی مضاعف دارد؛ هم دولت، هم اصول‌گرایان منتقد دولت، و هم اصلاح‌طلبانی که برای شرکت در این انتخابات پیش‌شرط‌هایی گذاشته‌اند.

درباره نگرانی‌ها و حساسیت‌های اصول‌گرایان بر سر فعالیت انتخاباتی «جریان انحرافی» از سعید رضوی فقیه، تحلیلگر سیاسی، سوال کردیم.

آقای رضوی فقیه معتقد است: بعد از انتخابات سال ۸۸ وقتی جریان آقای احمدی‌نژاد کاهش اقتدار و اعتبار آقای خامنه‌ای را مشاهده کردند، سعی کردند که در برابر او هم به باج‌خواهی و امتیازگیری بپردازند.

به گفته این تحلیلگر سیاسی، قهرکردن یازده روزه آقای احمدی‌نژاد نشان از این داشت که آقای احمدی‌نژاد در واقع خودش را به طور جدی آماده رویارویی با رهبری می‌کند.

مردمک: به نظر شما چرا اصول‌گرایان هم این‌طور درباره انتخابات مجلس حساسیت نشان می‌دهند؟

سعید رضوی فقیه: من فکر می‌کنم که انتخابات آینده مجلس برای اصولگرایان از این جهت اهمیت دارد که با بخش معترض و منتقد جامعه رو به رو هستند که احتمالا در این انتخابات حضوری نخواهند داشت چون نمایندگانی که آن‌ها جست‌و‌جو می‌کنند در این رقابت‌ها نخواهند بود. و طبیعتا این شمار رأی دهندگان را به شدت کاهش می‌دهد.

همین طور که ما مشاهده می‌کنیم در عرصه مطبوعات و رسانه‌ها بسیاری از کسانی که طی سال‌های گذشته به هر قیمتی حاضر بودند در انتخابات شرکت کنند، به هیچ وجه حاضر نیستند آبروی سیاسی خودشان را رهن مشارکت در این انتخابات کنند.

از طرف دیگر اصولگرایان با جریان آقای احمدی‌نژاد و اطرافیانشان رو به رو هستند که اگر نگوییم بیشتر از اصلاح‌طلب‌ها و مخالفان و منتقدان جنبش سبز برای حکومت و اصولگرایان دردسر ساز هستند، قطعا دردسر‌هایشان کمتر نبوده است و طی هفته‌های و ماه‌های اخیر ما شاهد چالش‌های جدی این جریان موسوم به پدیده انحرافی یا جریان انحرافی با کلیت نظام جمهوری اسلامی بودیم.

تاکید می‌کنم «کلیت نظام جمهوری اسلامی» چون این جریان خیز برداشته‌اند که تمام ارکان دولت را در تصاحب و تسلط خودشان بگیرند و بتوانند از این طریق کشور را به عنوان گروگان نگه دارند و در تمام منابع اقتصادی دست اندازی کنند.

اصول‌گرایان شدیدا نگران هستند که در این انتخابات با پشتوانه دولت آقای احمدی‌نژاد، مجلس آن‌طوری که اصول‌گرایان انتظار دارند تشکیل نشود و انتخابات در چنین فضایی به رقابت جدی بین اصولگرایان و جریان آقای احمدی‌نژاد تبدیل خواهد شد و از طرف دیگر اصول‌گرایان به طور جدی با احتمال تحریم انتخابات و کاهش مشارکت مواجه هستند.

بنابراین می‌توان گفت که از همین الان اصولگرایان چه خود رهبری و چه جریان‌های سنتی اصولگرایان نگران سرنوشت انتخابات هستند و این رفتار‌ها به نگرانی آن‌ها از نحوه برگزاری و نتیجه انتخابات باز می‌گردد.

به نظر شما فضای انتخابات مجلس نهم به چه سمت و سویی خواهد رفت و میزان مشارکت در آن چه‌قدر خواهد بود؟

هنوز قابل پیش‌بینی نیست. چه بسا رقابت بین اصولگرایان سنتی و جریان آقای احمدی‌نژاد سبب شود که یک شور و نشاط انتخاباتی پدید بیاید و بخش‌هایی از جامعه در تقابل با یکی از این جریانات وادار بشوند حتی به طور ناخواسته در انتخابات شرکت کنند.

در عین حال فکر می‌کنم طبیعت انتخابات مجلس در ایران به گونه‌ای است که جز تهران و برخی از شهرهای بزرگ، رقابت‌ها لزوما به مطالبات سیاسی و دیدگاه‌های سیاسی ارتباطی ندارد و در بسیاری از جا‌ها مسائلی مانند مطالبات محلی و در واقع حتی رقابت‌های قومی سبب به‌وجودآمدن شور و نشاط انتخاباتی می‌شود.

اما در هر صورت از آن‌جایی که تهران پیشانی کشور و جمهوری اسلامی به حساب می‌آید، کاهش مشارکت در انتخابات در سطح شهر تهران می‌تواند دماسنجی باشد برای جمهوری اسلامی که از آن طریق کاهش مشروعیت خودش را مشاهده می‌کند و می‌بیند که مردم اعتمادی به برگزاری انتخابات ندارند و این انتخابات را عادلانه و سالم و رقابتی نمی‌دانند.

به نظر شما حامیان دولت و گروهی که اصول‌گرایان «جریان انحرافی» می‌خوانند، به چه شکل وارد انتخابات خواهند شد و چه‌طور سعی می‌کنند که در این فضا تاثیر بگذارند؟

واقعیت این است و خود اصولگرایان هم متوجه این نکته هستند که دولت آقای احمدی‌نژاد در طول تاریخ جمهوری اسلامی بیشتر از همه دولت‌ها دروغ گفته و فریب و نیرنگ به کار برده و غیرقابل اعتماد بوده.

به همین خاطر خود اصولگرایان هم متوجه هستند که آقای احمدی‌نژاد و اطرافیانش از هیچ ترفندی برای کسب تصاحب قوه مقننه فروگذار نمی‌کنند و احتمالا از شیوه‌های پیچیده‌ای برای تقلب یا می‌توان گفت مهندسی پیشینی انتخابات استفاده می‌کنند و همین باعث شده که جناح اصولگرا به‌شدت نگران باشد.

این نگرانی در حدی است که آقای جنتی، دبیر شورای نگهبان هم در هفته‌های گذشته هشدار داده و رئیس قوه قضاییه و مقامات جمهوری اسلامی هم همچین هشدارهایی را داده‌اند که احتمالا دولت آرای مردم را می‌خرد و یا در انتخابات تقلب می‌کند.

وزیر اطلاعات در صحبت‌های اخیرش گفته که هدف جریان انحرافی، رهبری و حاکمیت است. به نظر شما چرا این نگرانی وجود دارد که فعالیت‌های جریان انحرافی خدشه‌ای به قدرت و جایگاه رهبری وارد کند؟

اگر از زاویه دیگری نگاه کنیم نه تنها در جمهوری اسلامی بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر، وقتی جریان حاکم می‌خواهد مخالفان خود را تهدید و یا سرکوب کند، آن‌ها را متهم می‌کند به مخالفت با اصول اساسی کشور.

در ایران معمولا مخالفت با انقلاب، مخالفت با نظام و مخالفت با امنیت ملی و همچنین مخالفت با رهبری بهانه‌ای است برای کنار زدن یک جریان مخالف و ما طی سال‌های گذشته هم شاهد این شگرد و این شیوه بوده‌ایم.

اما از طرف دیگر نباید ناگفته بگذاریم که جریان آقای احمدی‌نژاد واقعا با کلیت نظام جمهوری اسلامی و و با همه ارکان آن در افتاده و ماه‌هاست به شکلی پنهان رقابت قدرت را با آقای خامنه‌ای که آغاز کرده‌اند.

فکر می‌کنم بعد از انتخابات سال ۸۸ وقتی آن‌ها کاهش اقتدار و اعتبار آقای خامنه‌ای را مشاهده کردند، سعی کردند که در برابر او هم به باج‌خواهی و امتیازگیری بپردازند. قهرکردن یازده روزه آقای احمدی‌نژاد نشان از این داشت که آقای احمدی‌نژاد در واقع خودش را به طور جدی آماده رویارویی با رهبری می‌کند.

به‌خصوص در دو سال گذشته، محدودیت‌ها و فشارها برای اصلاح‌طلبان بیشتر شده است. به نظر شما این جناح سیاسی چه نقشی می‌تواند در انتخابات آینده مجلس داشته باشد؟

به نظر من اصلاح‌طلبان چه بخواهند و چه نخواهند لااقل در این انتخابات نقشی نخواهند داشت. از طرفی به آنان اجازه حضور در انتخابات داده نخواهد شد و یا به تعبیر دیگر شرایط حضور آن‌ها فراهم نیست و از طرف دیگر آن‌ها به هر دلیلی از تاثیرگذاری در سطح سیاست و رقابت‌های سیاسی در جمهوری اسلامی باز مانده‌اند و نمی‌توانند در عرصه سیاست آن‌طور که باید و شاید نقش آفرینی کنند.

در حال حاضر اصلاح‌طلبان می‌توانند فقط به جامعه مدنی تکیه داشته باشند و متاسفانه به خاطر محدودیت‌های سیاسی و مطبوعاتی رسانه‌ای نمی‌توانند با بدنه اجتماعی خودشان هم ارتباط بگیرند و مخصوصا بعضی از تندروی‌ها سبب شد تا اندک فضایی هم که برای فعالیت اصلاح‌طلبان موجود بود از بین برود و عملا اصلاح‌طلب‌ها تا مدتی به نیروی حاشیه‌ای تبدیل شوند.

منتشر شده در مردمک

2011-11-29T13:52:00.001-08:00

وقتی دوران شکوفایی و آزادی بود ما نه حق رای داشتیم و نه سن مون به دانشگاه رفتن رسیده بود، وقتی هم که سنمون به رای رسید، شکاف اصلاح طلب ها شروع شده بود و صب تا شب ستاد نشینی نسل ما فایده نداشت، تو دانشگاه هامون هم خبری نبود، حتی دیگه از مراسم سالگرد 18 تیر هم خبری نبود، نه دوران شکوفایی سیاسی رو دیدیم و نه دوران آزادی های مدنی رو و نه حتی دوران شکوفایی ورزشی مون رو، یه بار هم که وبلاگ نویسیمون و روزنامه نگاریمون و فعالیت سیاسی مون داشت به بار می شست، همه تلاش ها و آرزو هامون دزدیده شد!
آخرشم یا شهید شدیم یا زندانی و یا فراری، این روزها هم که اونقدر تو دنیای خر تو خر سیاست مملکتمون گیریم که گه گیجه گرفتیم..
یه نسل دیپه چی لازم داره برای سوختن! چی باید نداشته باشه که داشته!!

طرح «حقوق مادام‌العمر» با فشار رسانه‌ها عقب نشست

2011-11-23T09:33:00.001-08:00

در شرایطی که فشارها بر رسانه‌ها در ایران بیشتر شده و همین هفته یک روزنامه دیگر از جمع منتقدان معدود دولت کم شد، انتقادها در رسانه‌ها درباره طرح «حقوق مادام‌العمر» باعث شد نمایندگان به فکر پس‌گرفتن آن بیفتند.

مجلس روز دوشنبه ۲۳ آبان طرحی را تصویب کرد که با عنوان طرح حقوق مادام‌العمر برای مدیران سیاسی و نمایندگان مجلس در رسانه‌ها شناخته شد.

این طرح در حالی که به‌آرامی تصویب شد، بعد از تصویب خبرساز شد. اشاره رسانه‌ها و انتقادهای تندی که به این طرح شد، فضای حول این طرح را به کلی تغییر داد تا آنجا که حتی نمایندگانی که به آن رای مثبت داده بودند، زبان به انتقاد از این طرح گشودند و نهایتا به فاصله یک هفته، به فوریت لغو این طرح تصویب‌شده رای دادند.

تند‌ترین انتقاد‌ها از روزنامه کیهان شروع شد. حسین شریعتمداری سردبیر روزنامه کیهان در سر مقاله این روزنامه با انتقاد شدید از نمایندگان مجلس، نوشت: این سؤال جدی و منطقی از نمایندگان رأی‌دهنده به استفساریه مورد اشاره در میان است که آنان نماینده مردم هستند و برای خدمت به مردم و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران وارد مجلس شده‌اند و یا آنکه خدای نخواسته در قبول این مسئولیت سودای سود داشته و به منافع مادی و شخصی خود می‌اندیشیده‌اند؟

حسین شریعتمداری تصویب این طرح را یک «سابقه ناخوشایند» برای نمایندگان مجلس خواند و نوشت که حتی عذرخواهی آنان از مردم ایران «برای پاک‌شدن این سابقه» بی‌فایده است.

در ادامه، شماری از چهره‌های سیاسی تصویب این قانون را خلاف آرمان‌ها و آموزه‌های جمهوری اسلامی و رهبران آن درباره «ساده‌زیستی» خواندند و تصویب آن را سرزنش کردند.

در این باره علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی نیز گفت که «موضوع پرداخت حقوق مادام‌العمر به مدیران سیاسی کشور صحیح نیست و واقعیت ندارد» و در حالی که این طرح در مجلس تصویب شده بود، ابراز امیدواری کرد که «شورای نگهبان از مصوبه قانون خدمات مدیریت کشوری به دلیل بار مالی ایراد بگیرد».

اما گذشته از انتقادهای اصول‌گرایان، انتقادهای دیگری نیز به چنین طرحی به میان آمده است.

احمد سلامتیان، نماینده دوره اول مجلس پس از استقرار جمهوری اسلامی و تحلیلگر مسائل ایران، در این باره یادآوری کرد که «چنین قوانینی در همه جای دنیا وجود دارد».

آقای سلامتیان به مردمک گفت: حقوق بازنشستگی نمایندگان و در کلیت کارورزان سیاسی در تمام دنیا وجود دارد. در جاهای دیگر سیاسیون مثل ایران نیستند که تحت فشار باشند و زندان بروند و از زندگی شخصی خود نیز هزینه کنند. سیاسیون در همه جای دنیا نیاز به این دارند که حداقل از ضوابط بازنشستگی مورد تامین قرار بگیرند.

این نماینده سابق مجلس در عین حال گفت: چنین قانونی برای کشوری دموکراتیک و در فضای سیاسی عادی مورد نیاز است و نه در چنین فضای سیاسی که سیاسیون بیشتر به فکر حل‌کردن مسائل مالی خودشان هستند تا مردم.

«تبعیض به‌جا»

انتقادها به این طرح چنان بالا گرفت که هرچند با رای بالایی در مجلس به تصویب رسیده بود، اما پس از این انتقادها حتی نمایندگانی که به آن رای موافق داده بودند نیز حاضر به دفاع از طرح نشدند.

در این میان غلامرضا مصباحی مقدم، از نمایندگان اصول‌گرای مجلس، ضمن این‌که گفت به این طرح رای منفی داده است، از آن دفاع کرد و آن را «تبعیض به‌جا» بر شمرد.

این رئیس سابق کمیسیون اقتصادی مجلس گفت: این تبعیض به‌جاست، نه نابه‌جا. آن‌چه که غلط است، تبعیض نابه‌جاست.

آقای مصباحی مقدم گفت: کسانی که دوره نمایندگی‌شان پایان می‌یابد و رتبه حقوقی‌شان در حد یک وزیر است، به طور طبیعی چهار سال زندگی خود را در یک سطحی تنظیم می‌کنند که برگشتش به سطح قبل از دوره نمایندگی تا حدود زیادی دشوار است.

او در پاسخ به این سوال که چنین قانونی برای همه کارمندان کشور غیر از نمایندگان اجرا نمی‌شود، گفت که توان مالی دولت به اندازه‌ای نیست که برای همه کارمندان کشور چنین مصوبه‌ای قابل اجرا باشد.

«اشتباه برداشت شد»

در همین حال محسن کوهکن، یکی دیگر از نمایندگان مجلس و از اعضای هیات رییسه نیزگفت که استفاده از عبارت حقوق مادام‌العمر برای مقامات درست نیست.

آقای کوهکن گفت: بحث حقوق مادام‌العمر مطرح نیست، چون یک فرد شاغل و کارمند دولت وقتی بازنشسته می‌شود تا پایان عمر مستمری دریافت می‌کند. این‌طور نیست که تمامی نمایندگان مجلس خواستار استفاده از این قانون باشند. کسانی در مجلس هستند که اگر به دستگاه خود بازگردند متقاضی ۸۰ در صد از حقوق خود در مجلس نیستند.

این عضو هیئت رئیسه در عین حال توضیح داد: طبق استفساریه این میزان مابه‌التفاوت در صورتی که فرد به سمت پایین تری منصوب شود داده خواهد شد، یعنی فرد باید به شغلی منصوب شود به طور مثال شغل آزاد ملاک نیست. و عده‌ای اشتباه برداشت کرده‌اند که هر فردی کارمند دولت باشد یا نباشد تا پایان عمر حقوق دریافت می‌کند.

شهباز حسن‌پور بیگلری، یکی دیگر از نمایندگان مجلس نیز در تذکری شفاهی در جلسه علنی مجلس، از عملکرد رسانه‌ها و واکنش آن‌ها به تصویب این طرح انتقاد کرد و انتقادات را «غیر کار‌شناسی و نا‌درست» خواند و خواست که در این باره به رسانه‌ها تذکر جدی داده شود.

او از رسانه‌ها خواست: اگر قرار است طرحی را نقد کنند به شکل کار‌شناسی آن را بررسی کنند و نه از روز لجاجت و شیطنت.

«جهت شفاف‌سازی»

با بالاگرفتن این انتقادها، نمایندگان مجلس با اکثریت آراء به فوریت لغو این طرح رای دادند.

گروهی از نمایندگان مجلس این طرح دو فوریتی را به صحن علنی آوردند که بر حذف تبصره ۳ ماده ۷۱ قانون مدیریت خدمات کشوری تاکید می‌کرد.

این طرح را گروهی از نمایندگان که اغلب از حامیان دولت هستند، امضا کردند. از بین این افراد علی‌اصغر زارعی و ستار هدایتخواه از امضا کنندگان طرح اولیه حقوق مادام‌العمر هم بودند.

در مقدمه توجیهی این طرح که مصوبه قبلی مجلس را پس می‌گرفت، آمده است: به دلیل برداشت ناصواب از مصوبه اخیر مجلس شورای اسلامی و شائبه برقراری و پرداخت حقوق مادام‌العمر برای مقامات سیاسی کشور از جمله نمایندگان مجلس که تاکنون هیچ گونه سابقه قانونی وجود نداشته، این طرح جهت شفاف‌سازی مسئله در اذهان عمومی با قید دو فوریت تهیه شده‌ است.

نمایندگان مجلس با ۱۳۷ رای موافق، ۲۶ رأی مخالف و ۲۰ رأی ممتنع با فوریت طرح لغو این استفساریه موافقت کردند.

در این باره مسیح علی‌نژاد که پیش‌تر خبرنگار پارلمانی شماری از مطبوعات تهران بوده، به مردمک گفت: نمایندگان مجلس امیدشان به رای‌های هیاتی و سنتی در طیف‌های فرودست و بسیجیان است اما یقین دارند که آن‌ها را با مصوبه‌هایی نظیر حقوق مادام العمر و اختلاس و فسادهای بانکی قطعا از دست خواهند داد.

این روزنامه‌نگار ایرانی معتقد است: حاکمیت از رسانه‌ها در موارد مالی و اقتصادی همیشه می‌ترسد و نگران است. اگر رسانه‌ها سر و صدایی درباره این طرح نمی‌کردند، شورای نگهبان هم همانند سه سال گذشته این مصوبه را دوباره تایید می‌کرد.

منتشر شده در مردمک

Götür Beni Gittiğin Yere

2011-11-23T08:45:00.001-08:00

Bu aşk böyle bitemez
Bırakma terketme beni
Atma beni ölümlere
Atma beni zulümlere
Götür beni gittiğin yere

Ben sensiz nefes alamam
Buralarda hiç duramam
Tek başına yalnız kalamam
Senin kokunu özlerim
Hep yollarini gözlerim
Götur beni gittiğin yere

Aşkındır beni yaşatan
Beni hayata bağlayan
Atma beni ölümlere
Atma beni zulümlere
Götür beni gittiğin yere

اخلاق در نظام توتالیتر

2011-11-22T18:45:00.001-08:00

برای اینکه کسی در اداره دولت توتالیتر دستیار مفیدی باشد، پذیرفتن توضیحات ظاهر فریب اعمال پلید کفایت نمی کند؛ چنین کسی باید اگر هدف تعیین شده برای او ایجاب کرد، آماده شکستن کلیه قواعدی اخلاقی شناخته شده باشد، و از آنجا که فقط رهبر اعظم هدف ها را تعیین می کند، کسانی که آلت دست او شده اند نباید شخصا هیچ گونه اعتقاد اخلاقی داشته باشند. در درجه اول باید به شخص رهبر تعهد بی چون و چرا داشته باشند، و در درجه بعد به لحاظ اهمیت، باید کلا به هرگونه اصول بی اعتنا و به معنای حقیقی کلمه، قادر به هر کاری باشند. نباید شخصا هیچ آرمانی داشته باشند که بخواهند به فعلیت برسانند، و هیچ تصوری از حق و نا حق که احیانا مزاحم ثبات رهبر شود.

در سنگر آزادی _ فرید ریش فون هایک

تا اپوزیسیون متحد نداریم، انتظار حمایت از جامعه جهانی بی‌جاست

2011-11-22T18:40:00.001-08:00

رضا ویسی از رویارویی ایران و جامعه بین‌الملل و احتمال جنگ می‌گوید:

همچنان خبر اوج گیری اختلاف ها میان ایران و غرب در صدر اخبار رسانه‌هاست، و گمانه زنی‌ها و تحلیل های مختلفی پیرامون این موضوع مطرح می‌شود، جامعه ایرانی به رغم اینکه از بالا گرفتن اختلاف ها استقبال نکرده، اما همچنان به قطعیت نرسیده است که در برابر چنین عملی از سوی غرب چه واکنشی نشان خواهد داد. به همین دلیل به سراغ رضا ویسی روزنامه‌نگار باسابقه شاغل در رادیو فردا رفته ایم، تا پیرامون این مسئله با او گفتگویی انجام دهیم:

آقای ویسی اخباری که در چند هفته گذشته حول محور اختلافات ایران و غرب منتشر شده است به یک سری گمانه زنی ها دامن زده است از جمله این که می گویند امکان این است که گزینه نظامی در اولویت غرب برای برخورد با ایران باشد. به نظر شما با توجه به شرایط فعلی چه قدر امکان حمله نظامی به ایران وجود دارد؟
من فکر می کنم تا زمانی که شورای امنیت و سازمان ملل ظرفیت این را دارند که تحریم‌هایی علیه ایران از طریق آنها صورت بگیرد، کشورهای غربی به سمت جنگ با ایران نخواهند رفت. به نظر می‌آید هنوز شورای امنیت و تحریم هایی که ممکن است صورت بگیرد، فضا و فرصت دارد که روی آن کار شود. این برداشتی است که به طور طبیعی خیلی از کارشناسان در دنیا دارند ولی این تابع اراده و منافع کشورهای غربی است که تا چه امکان سطح این تحریم ها علیه ایران را گسترده کنند. ولی امکان وقوع جنگ در شرایط فعلی علیه ایران بسیار دشوار است اگرچه بیش از گذشته از آن صحبت می شود. یکی از دلایل دشوار بودنش وضعیت اقتصادی امریکا است که بعد از دو جنگ افغانستان و عراق وضعیت اقتصادی در امریکا بسیار پر هزینه شده دولت و کنگره هم اصرار دارد که هزینه های دولت کاهش پیدا کند و در ماه های اخیر هم بین دولت و کنگره بر سر کاهش دلار به دلار بودجه پیشنهادی اوباما و کاهش بدهی های دولت بحث بود. دلیل دومی که جنگ را سخت می کند، این است که آمریکا در سال پیش از انتخابات قرار دارد و معمولا یک سال قبل از انتخابات ریاست جمهوری همه سعی می کنند به کاری دست نزند که وضعیت آنها را نزد رأی دهنده ها به خطر بیاندازد. ضمن اینکه درحالت سوم جنگ با ایران کار دشوارتری نسبت به جنگ با عراق و افغانستان است چون ایران در شرایط نظامی متفاوتی با عراق و افغانستان قرار دارد. ضمن اینکه ایران در کنار خلیج فارس قرار دارد که روزی بیست و چهار میلیون بشکه نفت از آنجا به دنیا صادر می شود و ایران تهدید کرده است که می تواند این وضعیت را به خطر بیاندازد. با این همه احتمال وقوع جنگ بیش از گذشته ممکن شده ولی در مجموع موقعی که ارزیابی می کنیم در نهایت امکان وقوع جنگ هنوز هم به نظر من زیاد نیست.

با توجه به اینکه اگر امکان رخداد جنگ وجود نداشته باشد و یا حداقل استفاده غرب از این طرح در الویت نباشد ، تحریم های سنگین تری در انتظار ایران است. تاثیر این تحریم ها در زندگی مردم چگونه خواهد بود؟
در مورد تحریم‌ها به نظر می‌رسد که تحریم‌هایی که بشود جداسازی کرد بین دولت ایران و مردم ایران و فشار را بر دولت ایران متمرکز کرد و گفته شود که مردم ایران در تحریم ها دچار مشکل نشوند، در عمل بسیار دشوار است و چنین تحریم‌هایی در دنیا به این شکل و با این خط کشی وجود ندارد. ولی انتظاری که در دنیا می رود و الان روی آن بحث است تحریم نفت ایران و تحریم بانک مرکزی ایران است که اگر تحریم بانک مرکزی ایران به وقوع بپیوندد هم به طور عملی سیستم بانکی ایران دچار مشکلی می شود و هم خرید نفت از ایران دچار مشکل می شود ولی هنوز هم ایالات متحده گفته که تحریم های جدیدی که دنبالش هستند نه تحریم نفت است و نه تحریم بانک مرکزی. در مورد تحریم نفت این را می شود اضافه کرد که غیر از آمریکا کشورهای دیگری در دنیا هستند که خریدار نفت ایران هستند و مثل اتحادیه اروپا و بخصوص شرق آسیا و شرق دور. به نظر می‌آید در بازار نفت که یک بازار تجاری است و خیلی عناصر غیررسمی و مبادلات غیر رسمی هم در آن است اصولا اتفاق نظر در جامعه جهانی و بین قدرت‌های بزرگ بر سر تحریم نفت ایران چون یک مقوله اقتصادی سیاسی امنیتی و استراتژیک است دشوار است. من فکر می کنم تحریم بانک مرکزی سهل‌الوصول‌تر است برای کشورهای غربی تا تحریم نفت.

برگردیم به جامعه خودمان، از نگاه برخی از تحلیل گران و فعالان سیاسی ایرانی حمایت غرب و کمک گرفتن از کشور های غربی همواره یکی از گزینه ها بوده است. به نظر شما دخالت نیروهای غربی چه کمکی می تواند به جنبش دموکراسی‌خواهی ما بکند؟
انتظار معترضان و از جمله جنبش سبز در ایران همواره این بوده که توجه جامعه جهانی به دفاع بیشتر از حقوق بشر و جنبش دموکراسی خواهی در ایران باشد و مردم معترض و جنبش اعتراضی سبز در ایران اعتراضش به کشورهای بزرگ و مجامع جهانی این بوده است که توجه شما عمدتا معطوف به برنامه هسته‌ای است و نه بر مسئله حقوق بشر و دموکراسی در ایران. اینکه این کمک از چه راهی قابل تحقق است واقعا نمی شود به صراحت گفت ولی متاسفانه در گذشته بیشتر توجه به مسئله هسته‌ای بوده و نه برنامه وضعیت حقوق بشر و دموکراسی خواهی در ایران. به گمان من بیش از اینکه مردم ایران از جامعه جهانی انتظار داشته باشند این انتظار از خود مردم ایران و اپوزویسیون ایران است که برای دسترسی به یک حکومت منتخب و دموکراتیک تلاش کنند و این جمله‌ای که در ایران معمولا چه در سطح حکومت و چه در سطح مردم گفته می‌شود که کشورهای دیگر دنبال منافع خودشان هستند، غیرطبیعی است. به طور طبیعی همه کشورها به دنبال منافع خودشان هستند و ما نمی توانیم انتظار داشته باشیم که دنبال منافع ما باشند. مردم ایران و اپوزوسیون ایران هستند که تعیین می کنند تا چه حد مسئله حقوق بشر و دموکراسی برای دنیا قابل پیگیری و اعتنا است. به عنوان مثال تا موقعی که اپوزوسیون ایران، اپوزوسیون متحدی نیست چه طور می تواند انتظار داشته باشد که جامعه جهانی از وضعیت حقوق بشر و دموکراسی در ایران حمایت کند؟ به نظر می رسد در شرایطی که آمدن مردم به خیابان ها و شیوه اعتراض های خیابانی هزینه های زیادی برای مردم دارد در مرحله بعد این وظیفه اپوزوسیون است که با متحد شدن بر سر یک اصل واحد و آن حرکت به سمت تشکیل حکومت منتخب مردم است. تشکیل و ایجاد حکومت منتخب مردم می تواند موضوع محوری اپوزوسیون باشد که البته به نظر می رسد که در شرایط موجود اپوزوسیون ایران بسیار از این فاصله دارد. آنچه که در مجموع می شود گفت یکی از بهترین کارها تأکید بر گسترش اطلاع رسانی دقیق، منصفانه، جامع و سریع در درون جامعه ایرانی است. آنچه که به ما به عنوان روزنامه‌نگار مربوط می شود تلاش برای اطلاع رسانی جامع‌تر، دقیق‌تر و سریع‌تر است و قاعدتا احزاب سیاسی و اپوزوسیون هم کارهای سیاسی خودشان را می کنند برای حرکت به سمت یک حکومت منتخب و دموکراتیک.

همانطور که اشاره کردید این مسائل به دلیل به خطر افتادن منافع غرب رخ داده است، با توجه به اینکه مواضع جنبش سبز و فعالین سیاسی درباره مسئله هسته‌ای و اسرائیل به حاکمیت فعلی ایران نزدیک است، اپوزوسیون چه طور می تواند نیروهای غرب را قانع کند که گزینه نظامی گزینه مناسبی نیست، در حالی که سیاست های بین المللی اپوزیسیون ایران نیز فاصله چندانی از سیاست‌های حاکمیت در ایران ندارد؟
این سوالی است که نیروهای اپوزوسیون و احزاب سیاسی باید پاسخ دهند. ولی من به عنوان یک روزنامه نگار معتقدم که اگر کشور ایران دسترسی به انرژی و توان هسته‌ای طبق نرم ها و ارزش‌ها و هنجارهای بین‌المللی حرکت می کرد چنین امری بدون تنش های فعلی در ایران ممکن بود. ژاپن و خیلی کشورهای دیگر از جمله برزیل این مسیر را طی کردند بدون آنکه به صورت دنیا چنگ بزنند و بدون آنکه خودشان را با جامعه بین المللی درگیر کنند به انرژی هسته‌ای دست پیدا کردند. راه رسیدن به توسعه اقتصادی که ما قاعدتا انرژی و دانش هسته‌ای را برای آن کار می خواهیم تا یک کشور توسعه یافته و قدرتمند در دنیا شویم، چنگ زدن به صورت نظام بین الملل نیست. اگر شما نگاه کنید در دنیا یک گروه هفت صنعتی وجود داشت ولی چند سالی است که کشورهایی توانستند خودشان را به گروه بیست تحمیل کنند و بگویند که فقط هفت کشور صنعتی در دنیا نیستند. 20 کشور الان در دنیا هستند که کشورهای توسعه یافته هستند و می توانند مدعی رهبری جهانی شوند. هیچ کدام از این 13 کشور جدید به صورت دنیا چنگ نینداختند. این 13 کشور جدید اقتصادشان را قوی کردند، خودشان را در معادلات بین المللی مسئولیت پذیر نشان دادند، اعتماد نظام بین المللی را جلب کردند و به موقع قوی کردن اقتصاد وارد بازی بین‌الملل و بازی بزرگان شدند و اعلام کردند که هستند. به نظرم ایران هم قابلیت این را دارد که انرژی هسته‌ای و دانش هسته‌ای دست پیدا کند طبق نرم ها و ارزش های بین‌المللی و قیمتی که برای این کار می پردازد به این شکل کنونی نباشد. متاسفانه این راهی نیست که ایران در پیش گرفته باشد.

منتشر شده در ندای سبز آزادی